I'm Sorry... I Love you

Ik loop naar boven, de meisjes slaapzaal in. Peizend laat ik mezelf op bed vallen. Straks ben ik het probleem... Maar dat kan toch niet? Lily begon zelf. Ik kan er toch ook niets aan doen? Ik begin te lachen. Eigenlijk hebben we ruzie om een jongen. Dat heb ik nog nóóít meegemaakt. Ik laat mijn gezicht in het kussen vallen. De stofjes kietelen mijn gezicht en ik moet nog harder lachen. Snel houd ik mijn mond, straks zou iemand het nog horen. Ik pak een boek uit de kast en ga op bed zitten lezen. Ik moest me toch vermaken. En morgenavond komt iedereen terug, dus dan hoeft het niet meer.

De volgende morgen merk ik dat ik met het boek in slaap gevallen ben de vorige avond. Ik kan me niet meer herinneren hoe laat het is geweest toen ik eindelijk in slaap viel. Ik pakt met moeite mijn horloge en bekijk de tijd. Half 1... oeps... Het zou wel laat geweest zijn. Ik stap uit bed en bekijk mezelf. Mijn haar zit helemaal in de war en mijn ogen staan wazig. Ik zucht. Lekker dan. Ik kijk even rond de kamer en zie weer een briefje op de grond liggen. Ik pak het op en zucht als ik Severus handschrift herken.

I'm Sorry... I love you