Ik ga wel met iemand anders!

'Meneer S wilde mij spreken?' vraag ik nijdig. Severus ziet mijn kwade blik en besluit meteen ten spraken te komen. 'Waarom heb je-' 'Omdat ze me op mijn zenuwen werkte, nu goed?' snauw. 'Dat wilde ik niet zeggen,' zegt Severus kalm. 'Waarom heb je toch besloten om hier te komen?' Ik slik. Nou, dat begint al lekker. 'I-Ik... geen idee. Ik moest eruit. En aangezien er toch geen patroules waren,' zeg ik snel. Aan Severus' blik is te zien dat hij me niet gelooft. Ach wat. Nou én? Ik mag toch zelf wel weten of ik wel of niet kom. 'Meende je het?' vraagt Severus. 'Wat?'
'Dat je terug gaat naar je eigen tijd, voor het bal,' zegt Severus. Ik schud mijn hoofd. 'Misschien wel, misschien niet,' zeg ik. 'Maar... waarom heb je nu eigenlijk-' Er vloeit een vlaag van woede op. 'IK GA WEL MET REMUS NAAR HET BAL, ALS JE ME TOCH NIET BEGRIJPT!' gil ik. Ik stap naar buiten, het plateua op, de richel over en naar beneden. Ik zet een sprint in. Weg... Ik wil hier weg, zo snel mogelijk en zo ver mogelijk. Als ik eindelijk bij de poort sta kijk ik nog één keer om. Het licht schijnt nog steeds, en een donkere gedaante kijkt ook naar mij. Je hebt het zelf verpest, denk ik bij mezelf. Ik zucht. Laat ik dan maar naar Remus gaan. Misschien dat die iets kan doen... Ik loop het kasteel binnen. Meteen voel ik een gevoel dat ik niet ken. Alsof ik niet meer welkom ben...