Toch maar...

Om kwart over 8 kan ik de verleiding niet weerstaan en loop de slaapzaal uit. Als ik niet nodig iets kan doen word ik gek hier. Ik loop de trap af en ren de Commonroom uit. Ik kijk om me heen. Niets... Ik loop de gang uit. Misschien heeft Severus zijn slaafjes bevolen om me niet op te sporen. Ik zucht en loop naar buiten. Het terrein is akelig leeg. De maan schijnt in mijn gezicht. Uit het bos klinken rare geluiden en een orkest van krekels verbreekt de stilte. Ik loop langzaam richting de berg. Ik zie al een beetje licht branden, dus Severus zal er vast al zijn. Ik zucht. Mijn stok zit in mijn broekzak, dus die heb ik bij de hand. Ik loop om het meer heen en klauter een weg naar boven. Ik duw de struiken opzij. 'Auw!' roep ik. Mijn stem weergalmt in het dal. Stomme doorns. Ik trek er ééntje uit mijn huid. Er valt een druppel bloed op de grond. Ik zucht. Dat kan er ook wel weer bij. Ik loop, nu voorzichtiger, naar de richel toe. Ik zet mijn voet er voorzichtig op. Er valt een klein steentje naar beneden. Ik slik en kijk expres niet naar beneden. Ik houd me vast aan de rand en loop zo snel mogelijk naar het plateau. Het lichtschijnsel geeft een kleine gloed. Ik word even verblind, maar al snel wennen mijn ogen aan het licht. Severus kijkt verrast op als hij mij ziet staan. Ik werp een arrogante blik terug.