The Final Battle

Daar stond Harry, de Onzichtbaarheidmantel lag naast hem.
"Hij leeft nog," hoorde ik Angelique zeggen. Maar nog meer stemmen fluisterde dat en ik voelde dat Fred niet voor niets gestorven was. Ondertussen liepen Voldemort en Harry om elkaar heen in een perfecte cirkel. Plots hoorde ik alles luid door mijn ene oor;
"Ik wil niet dat iemand mij helpt. Zo moet het eindigen. Ik moet het doen."” Ik wist niet of dat moedig was of gewoon dom, maar dacht dat Harry wel gelijk zou hebben. Er klonk gesis uit de kant van Voldemort.
Dat meent Potter niet. Zo gaat hij niet te werk. Wie wilde je vandaag als schild gebruiken, Potter?" Ik slikte en dacht aan Fred
"Niemand, er zijn geen Gruzielementen meer. Het gaat nu alleen nog tegen ons. De een kan niet overleven als de ander niet dood is, en een van ons zou zal dadelijk het toneel voorgoed verlaten."”
"Een van ons?” Ik vond het ook een raar idee maar hoopte van harte dat diegene dan Voldemort was!"
"En jij denkt niet dat jij dat zult zijn, de jongen die toevallig bleef leven, omdat Perkamentus aan de touwtjes trok?"
"Toeval? Terwijl mijn moeder gestorven is om me te redden?"”
"Ja, toeval!" het leek alsof hij gilde.
"Toeval, en stom geluk, en het feit dat je je angstig verschool achter de rug van anderen. Mannen en vrouwen die moedig hun leven hebben gegeven voor jou."” Ik voelde een traan blinken in mijn ooghoek. Angelique streek er met haar vinger langs.
"Het komt wel goed." Ik hoopte dat ze gelijk had.

Plots zag ik een groene flits maar bijna gelijk schoot er een rode flits uit Harry's stok die hij met twee handen vast hield, ik voelde hoe hij zich met man en macht verzette. Door de gespannen sfeer in de lucht had ik het erg benauwd maar ik bleef liever kijken wat er zou komen.
Plots werd de verbinding tussen de groene en rode straal verbroken en de groene straal weerkaatste terug naar Voldemort. Ik zag Voldemorts stok door de lucht vliegen recht in Harrys hand. Ik keek weer naar de man vol kwaad maar zag hem niet meer, alleen nog kleine zwarte splinters die door de lucht zweefden en langzaam als zand op de grond landden. Door een raam aan de achterkant van de zaal zag ik de zon die opkwam en rood licht scheen op alle mensen die de slag overleefd hadden. Ik wist dat het voorbij was. Ik keek om me heen en zag mensen huilen maar met een kleine glimlach op hun gezicht, families werden herenigd en ik zag Angelique. Ze leunde tegen me aan en op haar wangen blonken kleine tranen. Ze keek me aan en zei;
"Laten we gaan lopen," En ze pakte mijn hand. Ik zei niets en liep rustig mee. We liepen de trap op, daar zag ik Harry, Ron en Hermelien net de hoek om gaan, ik wilde naar ze toe gaan. Harry bedanken, maar Angelique hield me tegen.
"Zij willen ook alleen zijn, de toestand bespreken. En dat even zonder aangesproken of aangevallen te worden." Ik moest toegeven dat ze daar wel gelijk in had. We liepen de kant op waar Harry, Ron en Hermelien net rechts waren gegaan, maar in plaats daarvan gingen we links. Toen naar rechts, de trap op, langs de Dikke dame, weer de trap op, naar links. We liepen zonder te stoppen en zonder te praten het enige wat ik hoorde waren onze voetstappen en de schilderijen die feest vierden. Toen stopte Angelique en met een reden. De gang was versperd door een om gevallen muur die van links naar rechts lag. Ik wist waar we waren. Ik liep langs de muur en bleef zitten op een grote steen waar stukjes vanaf waren gebrokkeld.
Fred had altijd al een hard hoofd gehad.
Angelique ging naast me zitten en sloeg een arm om me heen. Ik zag hem wel maar voelde hem niet, het enige wat ik kon voelen was verdriet.