Chapitre 25

Ik lig op bed, te huilen. Wat heb ik gedaan? Wat is er mis met me? Ik houd van Sergei. Ik wil bij hem zijn. Waarom verpest ik het dan? Was ik nog maar een kind. Dan had ik die zorgen niet. De deur gaat open. 'Sophie? Ben je wakker?' Zo te horen is hij woedend. Ik kan hem geen ongelijk geven. Ik zou ook woedend zijn. 'Ja,' antwoord ik. Ik ga recht zitten en veeg mijn tranen weg. Ik veeg een pluk haar uit mijn gezicht. 'Wat bezielde je? Waarom deed je dat?' vraagt hij meteen. 'Ik weet het niet, Sergei. Ik was aan het lezen, en toen kwam Marie opeens binnenlopen. Ze zei dat ze een verrassing had. Ik ben meegelopen. We kwamen aan bij een kamer, en daar waren allemaal mannen. En ik voelde me opeens zo opgewonden. Ik had zo'n zin om door een van hen genomen te worden. Ik weet niet waarom ik me zo voelde. En toen hebben we de liefde bedreven.' 'Dus jij wilt zeggen dat je hebt liggen rollebollen met een of andere smerige burger?' Ik knik. 'Ja, dat is waar. En ik heb er zo'n spijt van, Sergei. Echt waar.' 'Je hebt me inderdaad flink voorschut gezet. En mij niet alleen, ook heel Rusland. Als ook maar iemand hier achterkomt, kun jij het wel schudden. Maar zeg me, wie was die smeerlap die het waagde aan je te zitten?' Ik word bang. Wat zegt hij nou? Waarom wil hij dat weten? Wat gaat hij met hem doen? 'Ik snap het niet. Waarom wil je dat weten?' 'Ik wil zeker weten dat hij nooit meer aan je zal komen.' Met een ruk sta ik op. 'Ga je hem vermoorden?' 'Dat heet executeren, liefste.' Oh god, hij is gek geworden. Dit is veel te radicaal. 'Sergei, nee. Ik smeek het je. Laat hem gewoon leven. Hoe groot is de kans dat hij me ooit nog te zien krijgt?' 'Veel te groot, als je het aan mij vraagt.' Ik vlieg hem om de hals en kus hem. Hij trekt zich terug en duwt me van zich af. 'Alsjeblieft, Sergei. Ik doe alles wat je maar wilt. Maar laat hem alsjeblieft met rust.' 'Nee maar, moet je dit zien. Het wordt steeds mooier. Houd je soms van hem?' vraagt hij. Hij komt op me aflopen en grijpt me vast. Ik tril van angst. God, iemand help me. 'Nee, Sergei. Ik houd niet van hem. Maar dit is fout!' 'Ik ben de tsaar, ik ben de baas en ik bepaal wat goed en fout is in dit land.' Hij houdt me steviger vast. 'Auw! Je doet me pijn, Sergei.' Hij snuift even. 'Je moest eens weten hoeveel pijn jij me hebt laten voelen. Al sinds dat we voor de eerste keer samen in Rusland kwamen, ben ik er voor je geweest. Heb ik je beschermd. Je als een godin behandeld. En dan dit!' Ik probeer me los te rukken, maar hij is te sterk. Hij loopt achteruit en duwt me tegen de muur aan. Mijn tranen beginnen weer te tranen, maar hij is genadeloos. Ik probeer me nog eens los te rukken. Dat levert me een klap in mijn gezicht op. Ik grijp met mijn hand naar mijn wang en haal jachtig adem. Hij heeft me geslagen... Mijn wang voelt warm en kloppend aan. Ik kijk hem aan. Zijn houding is niet veranderd. Hij heeft zo'n vreemde blik in zijn ogen. Zou hij paronoïde beginnen te worden? Zijn borst gaat fiks op en neer. Volgens mij is er iets goed mis met hem. Hier klopt iets niet. 'Sergei, gaat het een beetje?' vraag ik met schorre stem. Hij laat me opeens los en loopt achteruit. Hij staart me nog steeds aan. 'Sergei, wat is er?' vraag ik nog eens. Hij schudt zijn hoofd. Dan kijkt hij naar zijn handen. Hij begint te trillen. 'Wat heb ik gedaan?' zegt hij zachtjes. Ik loop langzaam naar hem toe. 'Het is goed, Sergei. Die had ik verdiend.' 'Vergeef me, vader. Ik smeek het u.' Wat is er met hem aan de hand? Hij zakt langzaam door zijn knieën. 'Alstublieft, vergeef me. Het is nooit mijn bedoeling geweest om u te slaan.' Hij denkt dat ik zijn vader ben! Hij is hartstikke gek geworden. Ik heb iets van een dokter nodig. 'Sergei, ik ben het. Sophie. Je vader is dood. Je bent flink door de war. Blijf hier, dan haal ik een dokter voor je.' Ik draai me om en loop richting de deur. 'NEE WACHT!' Hij houdt me tegen. Hij heeft mijn benen vastgepakt. 'ALSTUBLIEFT, VERGEEF ME! IK ZWEER DAT HET NOOIT MEER ZAL GEBEUREN, VADER! VERGEEF ME, ALSTUBLIEFT!' krijst hij. Ik probeer me los te rukken, maar dat lukt niet. Ik buk door mijn knieën. 'Sst, kalmeer Sergei.' Hij vliegt me om de hals en houd me vast. 'Rustig maar, het is goed, het is goed. Niks aan de hand.' Ik draai hem op zijn zij en begin zijn haar te strelen. 'Het is goed. Niks aan de hand. Kom, dan gaan we naar bed toe.' Hij kalmeert een beetje, maar het trillen is nog niet opgehouden. Gedwee loopt hij met me mee. 'Zo, ga maar even zitten.' Hij gaat zitten. 'Nu goed naar me luisteren. Ik ga even de dokter halen.' Hij schudt zijn hoofd. 'Nee, niet weggaan. Het spijt me zo..' Ik leg mijn vinger op zijn lippen. 'Sst, luister goed. Ik ga de dokter halen, en dan kom ik meteen weer terug. Jij gaat lekker in bed liggen, en wacht hier totdat ik terugkom met de dokter.' Ik druk een kus op zijn voorhoofd. Ik sta op en loop naar de deur. Ik draai me om en gebaar dat hij moet gaan liggen. Hij doet het. Ik loop de kamer uit, op zoek naar de dokter.