The Day that he saw me, As the Anorexia Girl

Huilend kijk ik uit mijn raam, naar de donker grijze lucht waar regen uit valt. En soms een bliksem schicht ik plof neer op mijn stoel en veeg mijn tranen weg. waarom .waarom moet dit zo gaan. Vliegt er door mijn hoofd. De opkomende tranen breken me. Ik schuif mijn gordijnen naar elkaar, ik ga op mijn bed zitten en begin zachtjes te huilen “Jess…Jess gaat het wel?’ klinkt de bezorgde stem van me broer “ja’ zeg ik. Ooit hield ik van mezelf omdat ik zo goed was in liegen. Maar het breekt me. De vriendschappen die zijn opgebouwd en afgebroken hebben mijn leven verpest. Een bliksemschicht flits door me kamer en een overdonderend geluid bevalt me. Opeens vliegen mijn ramen open. Ik laat het zoals het is en ga verder met huilen. Ik pak het flesje water van mijn nachtkasje en neem er een slok van. Ik haal diep adem “wat is er? Waarom huil je” klinkt een bezorgde stem waarvan ik schrik. Snel kijk ik naar de plek waar de stem vandaan kwam. Daar staat hij dan. Doorweekt en alleen in zijn broek. Edward Cullen. Hij kruipt bij me op bed. Bang kruip ik achteruit “geen zorgen ik heb gejaagd” zegt hij terwijl ik in zijn karamel bruine ogen kijk. Ik knik terwijl hij een lok achter mijn oor doet. “waarom huilde je lieverd” fluisterde hij. Ik open mijn mond om iets te zeggen maar gelijk doe ik hem dicht. Altijd is dat zo bij hem. Nooit durf ik te praten waar hij bij is. Hij wrijft over mijn wang. Ik voel zijn koude hand niet op mijn koude wang maar wel de streling. Ik sla verslagen mijn ogen dicht. Ik hoor hem zachtjes lachen.