Glinsters Hongerspelen - Hoofdstuk 1

HOOFDSTUK 1

“Pearl! Kijk uit!” schreeuw ik. Maar ik ben te laat. Het mes vliegt recht op mijn zus af. Kan niet missen. En dan… steekt het in haar rug, en valt mijn grote, dappere, lieve zus levenloos op de grond.
Met een schreeuw schiet ik wakker. Altijd. Altijd die droom. Elke nacht zie ik weer voor me hoe mijn zus vermoord wordt in de Hongerspelen. Dat doet me er trouwens aan denken. Vandaag is de dag van de boete. De dag waarop Delilah, een vrouw uit het Capitool met haar groene stekels twee papiertjes uit twee boetebollen trekt. Twee papiertjes. Twee namen. Twee tributen. Een jongen en een meisje. Die twee worden nadat ze afscheid hebben genomen van familie en vrienden naar het Capitool gestuurd waar ze samen met nog 22 andere tributen van 12 tot 18 jaar in een arena worden gestopt om elkaar te vermoorden. De Hongerspelen. Bedacht om alle 12 districten van Panem te straffen voor de opstand van 74 jaar geleden.

Uit de kamer naast de mijne klinkt geruzie.
“Ik heb ze zeker weten op mijn stoel gelegd! Jij hebt ze zeker opgeruimd!” hoor ik mijn jongere zusje Glitter schreeuwen.
“Ik heb ze niet opgeruimd, Glitter! Ga ze nou maar zoeken of je kunt in je blote kont naar de boete!” schreeuwt mijn vader terug. Gestommel, geschuifel en dan een klap van de deur waardoor mijn vader in de keuken verdwijnt.
Ik weet at deze dag vreselijk voor hem is. Deze dag heeft vier jaar geleden mijn zus, zijn oudste dochter Pearl, die toen 15 was uit ons leven gerukt waarna wij gedwongen werden toe te kijken hoe ze vermoord werd. De laatste drie. Ze zat bij de laatste drie. Helaas kon de jongen uit District 5 zo verdomd goed messen werpen, waardoor hij won. Mijn zus had terug kunnen komen, verdomme. Maar ze werd vermoord.
Mijn moeder raakte na haar dood zwaar depressief. Pearl was, samen met Glitter en mij, alles voor haar. En na een paar maanden stierf ze van verdriet. Mijn vader stond er helemaal alleen voor.

Mijn boetekleren liggen klaar achter mijn bed. Een lange witte jurk. Ik slik. Het is mijn moeders favoriete jurk. Ze droeg hem altijd op haar verjaardag. Ik trek hem snel aan. Ik moet tenslotte al over een uur op het plein staan, om te hopen dat ik of Glinster niet worden getrokken om naar de Hongerspelen te vertrekken.
Beneden zitten Glitter en mijn vader al te wachten met het eten. Oud brood. Natuurlijk. Iets anders kunnen we niet betalen. We maken dan misschien wel luxeartikelen hier in District 1, maar die gaan allemaal naar het Capitool.
Na het eten begeven we ons naar het plein. Alle kinderen tussen de 12 en 18 jaar moeten in met touwen afgezette vakken gaan staan. Jongens links, meisjes rechts. De oudsten vooraan, de jongsten achteraan. Op het podium staan 4 stoelen. Ze zijn voor de burgemeester, Delilah, en Gloss en Kasjmier, broer en zus. Allebei winnaars van eerdere Hongerspelen. Zij zullen mentor zijn van de tributen.
De burgemeester staat op en begint in de microfoon te praten. Het is een heel verhaal over het ontstaan van Panem, het land dat oprees uit de as van wat vroeger Amerika was. Toen de Donkere Dagen, waarbij twaalf districten werden verslagen, het dertiende platgebombardeerd. En toen, het begin van de Hongerspelen. Dan kondigt hij Delilah aan. Die steekt ook nog eerst een heel verhaal af over wat een eer het is om hier te zijn, blablabla… Dan loopt ze naar rechts.
“Dames gaan voor!” roept ze met haar irritante piepstem. Ze graait. En graait. En graait. In die duizende papiertjes. Op 20 daarvan staat mijn naam geschreven. Glinster. In keurig handschrift. 20 papiertjes.
Op je 12e moet je voor het eerst meedoen aan de boete. Je naam doet dan een keer mee. Op je 13e twee keer, enzovoorts. Maar stel, je hebt heel weinig eten, zoals wij. Dan kun je je inschrijven voor bonnen voor olie en graan. Per bon krijg je 1 lootje extra. Dus op mijn 12e deed ik twee keer mee, op mijn 13e 5 keer, enzovoorts.
Eindelijk pakt Delilah een briefje uit de bol. Ik sluit mijn ogen en stel mezelf gerust.
Kom op Glinster. Het zijn duizenden papiertjes. Je hebt er twintig. Je kunt het gewoon niet zijn. Dat is gewoon onmogelijk. Maar niets blijkt minder waar te zijn, want tegelijkertijd hoor ik Delilah luid en duidelijk mijn naam zeggen. Mijn naam.