Chapitre 23

Ik zit op de sofa en denk na. Toch wel vreemd om weer in Versailles te zijn. Het is niet veel verandert, maar toch...Ik moet me niet zo druk maken. Ik ben hier voor mijn rust, niks anders. Er wordt op de deur geklopt. 'Binnen,' zeg ik. De deur gaat open en Marie Antoinette komt binnen. 'He Sophie.' Ik sta op. 'Wat is er?' 'Kom eens mee, ik heb iets dat je waarschijnlijk wel leuk zult vinden.' Ik loop achter haar aan. Waar gaat ze naartoe? Wat voor verrassing? Ze loopt een kamer binnen, ik volg haar. Ik hoor stemmen...Het zijn mannen! Opeens voel ik iets. Een gevoel dat ik al vaker heb meegemaakt. Het is opwinding. Waarom ben ik opeens zo in mannen geïnteresseerd? Ik heb Sergei toch? 'Sophie, ik wil je voorstellen aan Gustav, Pierre, Gino, Alessandro en Igor.' Ik kijk de mannen een voor een aan. God, wat zijn ze knap. Vooral die Alessandro is heel leuk...Nee, niet aan denken. Denk aan Sergei. Denk aan wat de tsaar zei. Maar de tsaar is dood, en Sergei zit nog steeds in Rusland. Alessandro komt op me aflopen. 'Het is een eer om in uw bijzijn te zijn, madame Sophie.' Hij kust mijn hand en ik begin te blozen. Hij heeft zulke mooie, bruine ogen. En zijn lichaam...Ziet er zo gespierd uit. 'Ehm, Marie. Wat is hier verder de bedoeling van?' vraag ik haar. 'Simpel. Je zoekt je gewoon iemand uit om lol mee te hebben.' 'Wat bedoel je daarmee?' Ze giechelt even. 'Gewoon gekkie. Om even de beest mee uit te hangen. Wil je hem niet alle hoeken van de kamer laten zien?' 'Alle hoeken van de kamer...Zijn dit wat ik denk dat het zijn?' Ze schudt haar hoofd. 'Nee hoor. Gustav is soldaat, net als Pierre en Gino. Igor is kok, en Alessandro is tuinman.' Nou, goh. Dat is veel beter. 'Ik weet het niet, Marie.' 'Kom op, Sophie. Sergei hoeft het niet eens te weten. En je was de laatste tijd zo verdrietig, dat ik je wilde opvrolijken. Of wacht, hou je meer van vrouwen?' 'Van vrouwen? Nee, Marie. Dat is het-' Nog voor ik iets kan zeggen, klapt ze in haar handen. Er komen nog twee vrouwen binnenlopen. 'Dit is Elisabeth, ze is een hofdame. En dit is Camille, zij is naaister.' Dit is verschrikkelijk. Ik moet hier weg. Maar aan de andere kant. Wie weet wat Sergei op dit moment aan het doen is. Voor een keertje kan het toch geen kwaad? En ik hoef niet de liefde met hem te bedrijven, ik kan ook gewoon knuffelen of zo. Ik besluit er maar voor te gaan. Ik loop naar Alessandro toe en kus hem zachtjes op zijn lippen. God, hij smaakt lekker. Al snel kust hij me terug. 'U bent van gedachte veranderd, neem ik aan?' Ik knik. 'Inderdaad, dat heeft u snel door.' Hij glimlacht verleidelijk naar me. Kijk eens wat een mooie, witte tanden. Ik begin te blozen. 'Wat denk je? Zullen we een ander plekje zoeken? Met wat meer privacy?' Hij knikt. 'Maar al te graag, Mademoiselle.' Hij biedt me zijn arm aan en samen verlaten we de kamer.
We komen aan op mijn oude slaapkamer. Goh, hier is ook niets veranderd. We kussen elkaar zachtjes. Al snel wordt het ruwer. Ik wil hem, en wel nu. Ik trek me terug. 'Wat denk je ervan?' vraagt hij. 'Pak me,' is het enige wat ik uit kan brengen. Hij verspilt geen tijd en trekt zijn kleren uit. Hij trekt me mee naar de badkamer. Hij duwt me in een hoek en trekt mijn jurk van mijn lijf. Hij draait me om, zodat ik naar de muur kijk. Dan begint hij langzaam te stoten. Ik sluit mijn ogen en geniet. Ik voel hij langzaam naar binnen glijdt. Ik heb nog nooit anaal de liefde bedreven, maar dit is echt fantastisch. Ik hoor hem kreunen. 'Meer...Alsjeblieft, meer...Dieper!' kreun ik. Hij gehoorzaamt maar al te graag. Oh ja, heerlijk! Ik steun tegen de muur aan, om maar wat houdvast te hebben. Ik wil meer, veel meer. Ik voel hoe er iets vochtigs langs mijn benen naar beneden glijdt. Dat moet van mij zijn. Hij trekt zich terug. Ik word weer omgedraaid. Ik kijk naar beneden. Zijn mannelijkheid staat fier rechtop. Opeens knapt er iets in me. Ik kan dit niet...Dit is niet juist. 'Is er iets?' vraagt hij. 'Ik kan dit niet. Het spijt me.' Ik draai me om en pak mijn kleren. Ik begin me weer aan te kleden. Hij staat nog steeds op dezelfde plek. Ik loop naar de slaapkamer en begin mijn haar te borstelen. Hij loopt naar zijn kleren toe en trekt ze aan. 'Wat houd je tegen?' vraagt hij. 'Mijn huwelijk.' Hij kijkt even naar me, en verlaat dan langzaam de kamer. Ik zucht en veeg wat tranen weg. Waarom is mijn leven zo moeilijk? Ik moet terug naar Rusland. Naar Sergei... Ik sta op en loop mijn kamer uit. Meteen bots ik tegen Marie op. Ook dat nog. 'Ik snap het niet. Wat houd je tegen?' 'Ik ben getrouwd, Marie. Ik heb aan de kerk van Rusland gezworden dat ik Sergei trouw zou blijven. Daar houd ik me ook aan.' 'Wat is dat voor onzin? Die kerk is hier toch niet?' 'Je breekt geen belofte tegenover God.' Ik loop weg, naar de kapel. Ik moet bidden.
Ik kom aan in de kapel. Ik kniel neer en vouw mijn handen. Ik begin te bidden. Ik bid voor mijn kinderen, voor Sergei, Rusland, Lodewijk, mijn vader en de tsaar. Ik bid niet voor mezelf. Ik weet dat ik een belofte heb gebroken. Ik sla een kruis en adem een paar keer in en uit. Langzaam ontspan ik me. Ik houd van de kapel. Hier kan ik helemaal tot rust komen. Ik sta op en loop naar de kaarsen. Ik steek nog een kaarsje op. Even kijk ik ernaar. Ik zucht en verlaat de kapel.