Chapitre 22

We lopen naar binnen. Hij sluit de deur achter zich. Het is even stil. 'Waar dacht je dat je mee bezig was? Hoe komt het überhaupt in je op om zo denigrerend tegen onze zoon te doen?' Hij is woedend, zo te zien. 'Ik zei je dat hij bij de begrafenis moest blijven, en je bent met hem naar het paleis gegaan!' Dit is waanzin. 'Hij was in paniek, Sergei. Wat moest ik anders doen? Ik kon hem daar niet laten blijven, Sergei. Hij zou er een heus trauma van krijgen.' 'Ach, onzin. Het was allemaal aanstellerij, dat was het. Niets minder, niets meer. Gewoon aanstellerij.' 'Sergei, ik weet wanneer dat mijn kinderen zich aanstellen en wanneer niet. Hij was echt bang. Toen we thuis waren, heb ik een halfuur met hem moeten zitten om hem enigzins te kalmeren. En dan vlieg jij zo tegen hem uit. Hij is nog maar 4, Sergei. Er zijn gewoon dingen die hij nog niet begrijpt, waar hij nog niet mee kan omgaan.' 'Peter kan er anders wel omgaan.' 'Peter is ook ouder. Maar denk je dat hij het niet moeilijk heeft?' 'Pff, hij heeft alles wat zijn hartje begeert.' 'Dat bedoel ik niet Sergei. Hij wordt nu Tsarevitsj, maar je legt zoveel druk op hem. Hij wil dat je trots op hem bent. Daarom doet hij zo zijn best, daarom leert hij zoveel. Ik snap dat je een fatsoenlijke troonopvolger wilt, maar je maakt hem gek. Hij is doodsbang voor je. Doodsbang dat je hem niet goed genoeg vindt. Hij zou zich geen zorgen hoeven te maken over zoiets.' Sergei lijkt niet te weten wat hij moet zeggen. 'Je bent veranderd, Sergei. Je bent niet meer degene die je vroeger was, waar ik van hield. Het draait alleen nog maar om Rusland, en om jou. Ik wil mijn kinderen niet kapot zien gaan, gewoon omdat jij alles moet hebben zoals jij het wilt.' Ik heb genoeg gezegd. De tranen stromen over mijn gezicht. 'Ik ga naar terug naar Versailles, met de kinderen. Als je wilt dat ik terugkom, dan moet er hier echt wat gaan veranderen.' Zonder nog niets te zeggen, verlaat ik de kamer.
Ik lig in bed. De tranen lopen over mijn gezicht. Waarom moet het zo lopen? Ons huwelijk was prima. Waarom is hij veranderd? Ik trek de dekens wat hoger en kijk naar het raam. Buiten regent het. Dat past prima bij mijn stemming. Sergei ligt naast me in bed. Ik hoor hem bewegen. Hij kruipt tegen me aan en slaat een arm om me heen. Ik heb hier geen zin in. Ik voel dat hij een kus in mijn haar drukt. Oh nee, ik dacht het niet. Dat had hij gedroomd. Abrupt sta ik op en ga op de zetel zitten. Desnoods slaap ik buiten, in de regen. Ik ondersteun mijn hoofd met mijn hand, en kijk naar de deur. Hij kan echt doodvallen, als het aan mij ligt. De tranen beginnen weer te stromen. Ik hoor hem opstaan. Oh god, laat me alsjeblieft met rust. 'Sergei, laat het. Ik heb hier geen zin in.' Ik hoor hem naar me toe lopen. Moet ik hem soms slaan? Komt dan de boodschap misschien over? 'Het spijt me.' Zo makkelijk ga ik het hem echt niet maken. Ik snuif even en veeg mijn tranen weg. 'Ik wil je niet ongelukkig zien. En de kinderen al helemaal niet.' Waarom doet hij dit? Waarom laat hij me niet gewoon met rust. 'Je hebt gelijk, ik heb me ook barbaars gedragen. En ik snap dat je woedend bent.' Hij doet zijn best maar, ik trap er toch niet in. 'Je kunt bazelen wat je wilt, ik ga toch gewoon terug naar Versailles. En als je dat niet bevalt, dan heb je pech. Je kunt niet alles krijgen wat je wilt, Sergei. Zo werkt het nou eenmaal niet.' Ik moet weg hier. Ik sta op en weg lopen, maar hij grijpt me vast. Hij drukt me dicht tegen zijn lichaam aan. 'Doe me dit alsjeblieft niet aan, Sophie. Ik smeek het je. Ik houd van je, en van de kinderen. Jullie betekenen alles voor me.' Ik ruk me los. 'Dat had je je dan maar eerder moeten bedenken.' Hij pakt me weer vast, dit keer nog steviger. 'Dat weet ik, Sophie. Ik weet niet waarom ik jullie dit heb aangedaan. Het is nooit mijn bedoeling geweest. Je kunt me niet verlaten. Jij, en de kinderen, zijn een deel van me. Doe me dit alsjeblieft niet aan. Als jullie vertrekken, word ik gek. Ik zal mijn leven beteren, dat beloof ik je. Ik zal er meer voor jullie zijn. Ik doe alles wat je maar wilt, maar verlaat me alsjeblieft niet.' Ik zucht. Hij heeft echt spijt...Nee, ik moet volhouden. Anders word ik zelf gek. Ik laat hem los. 'Het spijt me, Sergei. Maar ik heb gewoon even mijn rust nodig. En jij ook. Ik ga naar Versailles-' 'Oh god, Sophie. Wat wil je van me?' 'Laat me uitpraten, Sergei. Ik ga naar Versailles, voor een maand, niet langer. Dan kom ik weer terug. En hopelijk zijn we dan beide genoeg tot rust gekomen om de oude draad weer op te pakken. Want ik houd nog steeds van je, Sergei. Echt waar. Maar nu is het even niet anders.' 'Beloof me dat je weer terugkomt.' Ik druk een kusje op zijn mond. 'Dat beloof ik, Sergei.'