Chapter Six

Susan haar haken tikte op de vloer. Haar tante en oom liepen gespannen achter haar aan. Derek wees hun een kamer waar zes kisten stonden. Zodra Susan de kisten zag voelde ze zich meteen weer leeg en zwak. Waarom ? vroeg ze zich af terwijl ze de kamer in liep, haar best doen niet in huilen uit te barsten. Ze liep langs de kisten.Allemaal lagen ze er Lucy, Edmund, Peter, haar ouders en aan het eind van de kamer haar neefje Eustace. Ze hoorde haar tante een kreet slaan en in huilen uitbarsen toen ze haar zus en zoon zag liggen. Susan kon er niets aan doen, ze barste net als haar tante in huilen uit. Het was dus echt waar. Hier lagen ze , echt dood.
Het was 7 januari, de dag van de begravenis. Vrienden, familie en kennissen waren gekomen naar de begraafplaats. Susan stond samen met Cameron vooraan, naast gaar tante en oom. Susan had een zwarte jurk aan, Lucy had ooit eens tegen haar gezegd dat ze die jurk zo mooi vond en hem graag wou hebben als ze iets langer was. Cameron hield haar hand vast en praatte ondertussen met de pastoor. De dienst ging zo beginnen. Eerst ging de pastoor iets vertellen over allemaal, daarna zou de pianist de favoriete muziekstukken spelen van Peter, Edmund en haar ouders en zou het favoriete gedicht van Eustace worden voorgelezen. Al met al zou het een mooie begravenis worden bedacht Susan zich, het was alleen veel te vroeg voor die mensen om nu al te sterven. Ze pinkte een traan weg.
,Hey Susan, gecondoleerd en heel veel sterkte, als je me nodig hebt moet je gewoon langskomen hoor!' zei Claire, een oude kennis van de familie Pevensie. Ze was de laatste persoon van een hele lange rij mensen die allemaal hun hand wilde schudden en hun medeleven wilde tonen. Susan had het allemaal erg lief gevonden maar nu wilde ze eigenlijk niks liever dan naar huis gaan, dit achter zich laten. Ze wist dat het lang zou duren maar ze moest verder., Kom Chelsea en Harold, we moeten gaan' riep Claire naar twee kleine kinderen die aan een tafeltje zaten. Susan glimlachte even bij zichzelf. ,Kom lief, we gaan naar huis' zei Cameron tegen haar en ze omhelsde Claire en haar oom en tante voor de laatste keer.