Chapitre 18

Viktor ligt in mijn armen. Hij heeft net gedronken, en zit helemaal vol, aan zijn gezicht te zien. Sergei is echt helemaal weg van hem. Hij verwend hem mateloos, iets waar ik me soms een beetje aan irriteer. Nu krijgt Viktor er misschien nog niet veel van mee, maar dat duurt niet lang meer. Ik heb meteen al gemerkt dat hij veel op zijn vader gaat lijken. Hij is heel actief, zeker voor zijn leeftijd. Sergei komt net binnenlopen. 'Goeiemiddag, kereltje.' Daar gaan we weer. Viktor pruttelt een beetje. 'Ja, papa is er weer.' Hij loopt naar me toe en knielt voor me neer. 'Hoe gaat het met mijn mannetje?' Gelukkig, nu valt het mee. Hij neemt hem van me over. 'Lag je lekker bij mama?' 'Sergei, ben je wel voorzichtig? Hij heeft net...' Te laat. Viktor spuugt zijn melk uit, zo over Sergei heen. Viktor begint meteen te huilen. Ik sta op en neem hem weer in mijn armen. 'Sst, stil maar. Het is al goed, mama is al bij je. Heb je moeten spugen?' 'Goh, is dat niet overduidelijk?' zegt Sergei droog. 'Ik heb het je gezegd, liefste. Ik zou maar even een bad nemen, en wat anders aantrekken.' Sergei knikt en verlaat de kamer. Ik bekijk de schade bij Viktor. Gelukkig valt het reuze mee. Er zit alleen wat rond zijn mond. Zijn kleertjes zijn nog schoon. 'Nou, schattebout. Was dat even schrikken.' Ik vleid hem tegen mijn lichaam aan en wieg hem heen en weer. Hij kalmeert weer. 'Nu heb je zeker weer honger, nietwaar?' zeg ik tegen hem. Hij kijkt me even aan. 'Zullen we eens kijken of je honger hebt?' Ik ga weer met hem zitten en probeer hem te laten drinken. Inderdaad, langzaam begint hij te drinken. Hij begint steeds langzamer te drinken, totdat hij op een gegeven moment stopt. Zo te zien is hij in slaap gevallen.
Ik ben bezig mijn haar te borstelen, als er op mijn slaapkamerdeur wordt geklopt. 'Binnen,' antwoord ik. Er komt een lakei binnenlopen. 'Een brief voor Tsarevna Sophie.' 'Dank u. Leg maar neer op het bureau.' De lakei knikt en legt de brief neer. Hij verlaat de kamer. Ik pak een lint en bind mijn haar ermee vast. Zo, nu maar eens kijken wat er in die brief staat.

Beste Sophie,
Hoe gaat het met je? Ik hoop dat het in Rusland een stuk beter gaat dan hier in Frankrijk. Hier kan het beter...Hoe is het met je gezin? Ik hoorde dat je opnieuw moeder van een zoon bent geworden. Gefeliciteerd! Met mijn kinderen gaat het wel goed. Marie is al een echte dame, vindt ze zelf. Ze zijn af en toe wel een hand vol, maar ik houd wel van ze. Kerstmis komt er weer aan. Ik vroeg me af of jij, je echtgenoot en de Tsaar misschien kerstmis in Versailles wilde vieren? Het lijkt me heel leuk om je weer eens te zien. Ik hoop snel antwoord te krijgen.
Vriendelijke Groeten,
Koning Lodewijk XVI van Frankrijk.

Jezus, deze brief was van Lodewijk. Hij wil dat we bij hem thuis kerstmis gaan vieren. Ik weet het niet, hoor. Het gaat niet zo goed met de gezondheid van de tsaar. In Rusland gaat het verder wel goed, maar voor hoelang als de tsaar er niet meer is? Nee, niet aan denken. Sergei zal een goede tsaar worden, dat weet ik zeker. 'Mama!' Dat is Aleksej. 'Mama, Peter doet het weer.' Ik zucht en sta op. 'Mama komt eraan.' We hebben besloten onze kinderen zelf op te voeden. De tsaar stond ervan versteld. Hijzelf is voornamelijk door gouvenantes opgevoed. Nou, het zijn mijn kinderen, dus ik voed ze ook zelf op. Ik hoor Peter en Aleksej. Ik open de deur en zucht. Natuurlijk. Peter heeft weer een ei gepakt uit de keuken, en dat op Aleksej's hoofd kapot gedrukt. En ze zitten alletwee onder de modder. 'Peter, hoe vaak moet ik nog zeggen dat dit niet mag?' Peter gaat meteen in de verdediging. 'Hij begon ermee! Ik was met de bal aan het spelen, en toen had hij hem afgepakt.' 'Omdat ik met de bal wilde spelen!' 'Jongens, we hebben 1 bal, en daar moeten we allemaal samen mee doen, dat weten jullie heel goed.' Ik zie ze allebei zuchten. 'Ik wil dat jullie je excuses aan elkaar aanbieden. Peter, jij gaat eerst.' Peter zucht en draait zich om, naar zijn jongere broertje. 'Het spijt me dat ik een ei tegen je hoofd heb gegooid.' Aleksej kijkt hem even aan, dan naar mij. Zodra hij me ziet kijken, zucht hij even. 'Excuses aanvaardt. En het spijt mij dat ik je bal heb afgepakt.' 'Nou, geef elkaar meer even een dikke knuffel, en dan is het weer goed.' Ze knuffelen elkaar even. 'Goed, nu gaan jullie alletwee in bad, en wel nu meteen.' 'Ik wil heel veel schuim!' zegt Aleksej meteen. Ik moet lachen. 'Oké, dat is goed. En als we dadelijk langs de kamer van grootvader lopen, moeten we wel heel stil zijn, want grootvader ligt te slapen, goed?' Ze knikken alletwee. 'Blijf even hier wachten, dan pak ik Viktor.' Ik loop terug naar mijn kamer en haal Viktor uit zijn wieg. Hij wordt net wakker. 'Hoi, kereltje. We gaan even lekker in bad, goed?' Hij pruttelt even. 'Ja, inderdaad.' 'Mama, naar de badkamer!' hoor ik Aleksej zeggen. 'Ja, ja. Doe maar rustig, ik kom al.' Ik loop weer terug naar de gang. 'En wat doen we als we langs de kamer van grootvader komen?' vraag ik ze alletwee nog eens. 'Heel stil zijn,' zeggen ze in koor. 'En waarom?' vraag ik ze. 'Omdat hij slaapt,' antwoorden ze. 'Inderdaad.' Samen lopen we naar de badkamer.