Forever And Always

Ik ga naast Severus zitten. 'Wat is er nou met jou?' vragen we tegelijk. 'Ga jij maar.' 'Nee, jij!' 'Oké, ik ga wel,' grijns ik. Maar als snel verdwijnt mijn grijns. 'Nou... wat is er?' vraag ik nog een keer. Severus krijgt een kleur. 'Ik dacht dat je op me uitgekeken was... Na vanmiddag... Omdat je zo afstandelijk deed,' biecht hij op. Ik schrik, dat was mijn bedoeling helemaal niet! Ik wil niet dat hij dacht dat ik hem niet meer wilde. Ik bloos. 'Dat was mijn bedoeling helemaal niet... Ik had gewoon wat tijd nodig... voor mezelf... Niet dat jij niet lief bent hoor, Severus. Je bent hartstikke lief en de leukste jongen die ik heb ontmoet...' zucht ik. Severus glimlacht geruststellend naar me. 'Het was al lang vergeven. Ik dacht alleen dat er misschien iets mis was. Dat je je eigen tijd miste,' zegt hij. Ik glimlacht flauw. 'Een beetje... Niet iedereen... Perkamentus is er gewoon nog, en Anderling... Meer niet. Het was even wennen... Maar ik had daar geen vriendje of zo,' zeg ik. 'Oké...' Ik kijk Severus nieuwsgierig aan. 'En jij, waarom ben jij hier?' vraag ik. Severus bloost even. 'Oh... Ik wilde werken aan-' 'Je tekenschrift?' vraag ik. Severus knikt. 'Je liegt,' zeg ik dof. Severus word nog roder.
'Eerlijk.' Severus knikt. 'Ik wilde nadenken... Hoe ik het aan zou moeten pakken... Maar dat is nu niet meer nodig!' De laatste zin klinkt opgewekt. Gelukkig maar. Ik knik glimlachend. Severus omhelst me. Maar zelf kan ik er niet echt van genieten, wetend dat ik weg moet van hier. Severus haalt iets uit zijn tas, dat verdacht veel op verf lijkt. Hij knipoogt naar mij en haalt de dop eraf. Hij stopt zijn hele hand in de verfpot. 'Gadver,' zeg ik rillen. Severus lacht. Hij tekent met zijn hand een heel groot hart. Ik zie nu pas dat het de kleur zwart heeft. Hij schrijft er een grote S + Y in. ik grijns als hij klaar is. Ik omhels hem nu stevig. 'Forever And Always.'