Chapitre 17

'Kom op, Hoogheid. Nog maar een paar keer persen.' Oh god, dit is verschrikkelijk. Het moet ophouden. Ik ben al zeker een halfuur aan het persen. 'Nu, Hoogheid!' Ik begin te persen. De vroedvrouw begint weer te tellen. Opeens is de pijn weg. 'En daar is hij dan!' hoor ik de vroedvrouw zeggen. Even later hoor ik een baby huilen. Oh god, het is voorbij. Hij is er eindelijk. Ik krijg een baby in mijn handen. Hij is prachtig. 'Sst, stil maar, ventje. Mama is er al.' Hij wordt rustiger en kijkt me aan. 'Hallo, lieverd. Hoe gaat het met je? Ben je er dan eindelijk?' zeg ik tegen hem. Hij blijft naar me kijken. 'Ja, daar lig je dan, he? Je kunt Sergei gaan halen, Yvette.' De vroedvrouw knikt en verlaat de kamer. Ik houd hem wat comfortabeler vast en begin hem zachtjes heen en weer te wiegen. 'Sst, rustig maar. Mama is hier. Wat ben jij een knappe vent.' Hij pruttelt even wat. 'Ja, dat ben je inderdaad.' Hij pruttelt weer wat. 'Sophie!' Ik kijk op en zie Sergei aan komen lopen. 'Het is een jongen, Sergei.' 'Een jongen...Oh god, dat is geweldig!' Hij kust me en gaat naast het bed zitten. 'Hoe gaan we hem noemen?' vraagt hij. 'Tsja...We kunnen hem naar je vader vernoemen, Sergei. Dat is wel zo respectvol.' 'Wat denk je van Peter Nikolaj Romanov?' zegt Sergei. 'Als die laatste zijn doopnamen zijn, vind ik het prima.' Lachend knikt hij. 'Wil je hem vasthouden?' vraag ik hemm. Zijn houding verandert. 'Vasthouden?' Ik knik. 'Natuurlijk, gekkie. Het is ook jouw zoon.' Voorzichtig neemt hij hem van me over. 'Waar is je vader?' vraag ik hem. 'Hij wacht buiten. Ik ga even naar hem toe.' Ik knik. Kan ik ook even bijkomen. Ik veeg mijn haar uit mijn gezicht. Sergei komt weer naar binnen gelopen. Hij heeft Peter nog steeds vast. Zijn vader staat achter hem. 'Waarom hebben jullie hem naar mij vernoemd?' Sergei draait zich om. 'Bent u het er dan niet mee eens?' De tsaar lacht. 'Natuurlijk wel! Ik ben vereerd. Hoe kwamen jullie op het idee?' 'Het leek ons wel respectvol,' zegt Sergei. Peter begint opeens te huilen. 'Oh jee, heb ik wat verkeerds gedaan?' vraagt Sergei. 'Kom maar hier, hij heeft vast honger.' Sergei geeft hem me weer. Ik maak een paar knoopjes van mijn jurk open en laat hem drinken. Meteen begint hij gulzig te drinken. 'Dat was het hele probleem, nietwaar?' Ik houd hem stevig vast, en laat hem zijn gang gaan. Het voelt wel raar, om heel eerlijk te zijn. Sergei gaat op het bed zitten. Peter begint te kalmeren, en drinkt steeds langzamer. Op een gegeven moment stopt hij. 'Zijn we klaar?' zegt Sergei. Peter smakt eventjes. 'Kun je hem even helpen? Hij moet even een boertje laten.' Sergei knikt en neemt hem van me over. Ik knoop mijn jurk weer dicht. Sergei klopt hem zachtjes op zijn ruggetje. Peter laat even een boertje. Ik trek de dekens wat hoger. Ik ben bekaf. 'Vind je niet dat hij perfect is?' vraagt Sergei. Ik knik. 'Ja, hij is een knappe kerel.' Sergei kijkt weer naar zijn zoon. 'Volgens mij is hij in slaap gevallen.' 'Dat zou best kunnen.' Ik moet moeite doen om wakker te blijven. 'Vader, wilt u hem eens vasthouden?' De tsaar lijkt even niet te weten wat hij moet zeggen, laat staan doen. 'Eh...Ik...Nou ja, goed. Waarom niet?' Sergei geeft hem aan de tsaar. Hij heeft hem vast, maar daar heb je het dan ook mee gehad. 'Oh god, hij is nog maar zo klein.' Hij is inderdaad maar klein. En de tsaar is niet bepaald wat je noemt klein. 'Praat maar wat tegen hem, vader.' 'Heilige Christus, wat wil je dat ik zeg? God, ik ben hier veel te onhandig voor.' 'Helemaal niet, vader.' De tsaar kijkt naar het hummeltje dat hij vast heeft. Peter is wakker geworden en pruttelt wat. 'Kijk eens aan, wie net wakker is geworden?' zegt de tsaar lachend. Peter kreunt zachtjes en kijkt hem aan. 'Ja, hier is je grootvader dan. Hoe gaat het met ons toekomstig tsarevitsje?' Jezus, de tsaar loopt wel erg vooruit, al zeg ik het zelf. 'Vader, laat hem eerst eens opgroeien.' 'Natuurlijk, natuurlijk. Ik loop weer eens vooruit.' Hij geeft Peter terug aan Sergei. 'Alsjebieft.' 'Dank u, vader. Ik denk dat ik hem beter in de wieg kan leggen.' Ik knik. 'Ja, doe dat maar.' Ik gaap even en ga wat comfortabaler liggen. 'Ik moet terug naar mijn werkkamer. Rust maar goed uit, Sophie. Dat heb je wel verdiend.' 'Dank u, Hoogheid.' De tsaar knikt en verlaat de kamer. Sergei loopt naar me toe en knielt voor me neer. 'Nou, dat was me een uur wel, he?' Ik knik en gaap even. 'Ja, dat kun je wel zeggen.' 'Ga jij maar lekker wat rusten. Zoals vader al zei, dat heb je wel verdiend.' Ik knik en sluit mijn ogen. Sergei drukt nog een kus op mijn wang. Ik ontspan en val al snel in slaap.