Ik kan het zelf

Severus en ik lopen zwijgend naast elkaar. Ik voel me ongemakkelijk. Het lijkt alsof ik nog steeds iets voor Severus te verbergen heb. Maar ik weet niet wat. Mijn verdriet? Mijn schuldgevoel dat ik tóch weg moet? Ik zucht. Severus kijkt naar me vanuit zijn ooghoeken. 'Ik denk niet echt dat ik vandaag zin heb,' begin ik, 'ik ga maar eens naar de bibliotheek.' Severus kijkt me even aan en knikt dan. Ik loop gauw een andere gang in, wacht tot Severus' voetstappen uitgestorven zijn en loop daarna weer verder. Hij had vast verwacht dat ik bij hem kon zijn. Maar ik ben gewoon te zenuwachtig voor die stomme date voor morgen. Ik weet eigenlijk niet waarom in zenuwachtig ben. Severus en ik kennen elkaar al een half jaar, en vertellen elkaar alles. Ik hoef nergens bang voor te zijn. Maar toch... Intuïtie denk ik... Ik sla onbewust een paar gangen in. Mijn voeten dragen me ongecontroleerd naar de bibliotheek. Ik plof neer in de fauteuil. In de openhaard brand een klein vlammetje die warmte verspreid in de kamer. Madame Romella is bezig boeken terug in de kasten te zetten. Ik sluit mijn ogen en trek mijn benen op. Dit had ik nodig. Gewoon even niets. Madame Romella kijkt me even aan en loopt dan naar me toe. 'Gaat het, meisje. Je ziet zo somber... Het is eerste kerstdag,' zegt ze. Ik doe mijn ogen open en kijk haar aan. 'Oh... Nee, er is niet, Madame Romella,' zeg ik gauw. Ze kijkt me even met één opgetrokken wenkbrauw aan. 'Kind, ik heb een zesde zintuig voor zoiets,' zegt ze. Ik glimlach. 'Bedankt, maar ik kan het zelf oplossen,' zeg ik, ookal weet ik dat ik dat niet kan. Madame Romella knikt en loopt weer verder.