Terug

Met mijn ogen gesloten zit ik tegen de muur aan. Ik was metaal en fysiek uitgeput. Ik kon niet meer. Het enige wat ik wilde was rusten, slapen en niets doen. Ik kijk op mijn horloge. 17:30... En ik ben niet echt van plan om terug naar ze te gaan, of op te staan. Laat ze maar lekker zelf eten. Maar ja... Ik moet toch ooit een keer uit mijn schuilplaats komen. Ik sta moeizaam op. Mijn hele lijf is koud. Ik pak een spiegeltje uit m'n zak en bekijk mezelf erin. 'Gadver, straks word ik nog ziek,' zeg ik zacht. Ik berg het spiegeltje op en begin te lopen. Ik besef nu pas... dat ik eigenlijk de weg niet meer weet. Ik begin in paniek te raken en begin te rennen. Rechts... Links... Links... Rechts... Eindelijk kom ik in een gang die ik kende. Ik loop knungelig naar het terrein van Zweinstein. Nu nog naar de Grote Zaal. Na vijf jaar in dit kasteel te zij verdwaal ik nog. Ik loop het kasteel weer in. Met mijn handen in m'n zakken en mijn hoofd gebogen loop ik de gangen door. 'Auw!' Ik val achterover en kijk kwaad omhoog. 'Kan je niet uitkijken!' roep ik, terwijl ik met mijn hand over mijn hoofd wrijft. Ik kijk nog een keer en zie nu pas dat het Severus is. 'Eh... Sorry,' zeg ik gauw. Severus hijst me omhoog. 'Geeft niet,' glimlacht hij. 'Waar was je?' vraagt hij. Ik wend mijn hoofd af. 'Oh, ergens in het kasteel,' zeg ik. 'Ah... Oké.' Ik bijt even op mijn lip. Ik kijk Severus even aan. 'Heb jij in de sneeuw gespeelt?' vraag ik lachend. Severus knik grinnikend. 'Verloren,' zegt hij. 'Hoe zou dat nou komen,' zeg ik lachend. 'Sirius raakte me in mijn gezicht, en daarna duwde James sneeuw in m'n broek,' zegt Severus rood. 'Ik hoop wel dat je het eruit hebt gehaald, anders lig ik straks in een koud bed,' zeg ik. Severus grinnikt en we lopen samen terug naar de Grote Zaal.