Teamwork

Kaori begint eindelijk gewent te raken aan het werken op de boerderij, haar nieuwe school, de rest van de clubleden en het belangrijkste, de overvloed aan energie van Sakura. Er is een week voorbij gegaan zonder een X-egg tegen te komen.
‘En hoe bevalt je eerste week hier op Seiyo Academy Ando-san?’ vroeg Yuni. Yuni Matsumoto zit in dezelfde klas als Kaori en Sakura. Ze is de vicepresident van de kunst club. Door haar glanzende halflange blonde haren is ze populair bij de jongens van met van alle meiden wil je het liefst uit gaan en bij de meisjes van als je jezelf niet kon zijn maar iemand anders. Haar rustig persoonlijkheid maakt haar behulpzaam en aardig tegen anderen.
‘Het is anders, maar niet op een slechte manier.’ antwoordde Kaori.
‘Mooi. Als je ergens mee zit kan je altijd naar mij toe,’ de bel ging, ‘Ow, ik ga maar snel naar mijn eigen stoel. De les begint zo.’
Niet veel later kwam sensei binnen en we begonnen met de geschiedenis les.
‘En vergeet niet goed te leren voor de aankomende toets. Diegene die een onvoldoende halen voor de toets krijgt van mij elke week extra werk om ervoor te zorgen dat je wel voldoendes haalt,’ eindigde sensei de les met een vrolijke stem.
‘Vindt hij het soms leuk om ons te zien falen en daarna ons keihard te laten werken?’ fluisterde Sakura.
‘Ik ga eraan,’ zuchtte Kaori.
‘Maak je maar geen zorgen Kaori, wij zijn er voor je,’ probeerde Kinu haar op te vrolijken, maar zonder succes, ‘Laten we maar snel naar tekenles gaan. Je wilt toch niet een herhaling van vorige week?’

Snel gingen ze met z’n allen naar het volgende lokaal. Dit keer konden Kaori en Sakura weer niet bij elkaar gaan zitten. Sakura zat bij Katsumi, een jongen met een gehoorprobleem, een zichtprobleem en veel allergieën. Hij wordt ook wel Lose-umi genoemd. Kaori zat dit keer tegenover Yuni.
‘Leuk om tegenover je te zitten. Ik wil je graag beter leren kennen,’ zei ze met een lach.
‘Hetzelfde hier.’
We begonnen aan de opdracht om verschillende landschappen te tekenen. Zoals gewoonlijk kon Kaori er niks van.
‘Tekenen is echt vermoeiend. Ik kan er niks van maakt niet uit hoe vaak ik het probeer.’
‘Ik denk dat dat niet waar is. Ik denk dat iedereen iets moois kan maken zolang hun hart en ziel er in zit. Mensen willen vaak hun gevoelens overbrengen door middel van tekening en beelden, niet woorden. Maar die gevoelens kunnen alleen ontvangen woorden als die gevoelens ook waar zijn. Maar dat is alleen mijn mening. Het betekent niet dat het waar is.’
‘Wow, ik mag haar wel. Ze zegt allemaal lieve woorden, die mijn hart diep raken.’
‘Kinu, ik weet dat je een watje bent maar ga alsjeblieft niet zo zeikwijfachtig lopen doen. Je bent al erg genoeg zonder.’
‘Wees nou niet zo negatief lieve Kira. Ik weet dat mijn woorden jou ooit zullen raken.’
‘Ik ben een duiveltje, het is mijn natuur om negatief te zijn tegen anderen. Maar dat is het probleem niet. Jij bent niet helemaal jezelf vandaag.’
‘Is alles goed Ando-san?’ vroeg Yuni, ‘Je hebt al een tijdje niks meer gezegd en je ziet er verward uit.’
‘Het is niks, alleen te veel lawaai rond mijn hoofd.’ Yuni negeerde Kaori’s rare opmerking en ging verder met haar tekening. ‘Matsumoto-san, mag ik misschien je tekening zien? Ik weet dat er heel druk mee bezig bent. Ik ben alleen een beetje nieuwsgierig en-’
‘Tuurlijk mag je het zien. Maar ik ben allang klaar met de opdracht,’ ze gaf haar drie blaadjes, ‘We moeten alleen een kleine schets maken en dan wat inkleuren. Het is niet in detail dus het is niet perfect.’
‘Wat mooi, de weide geeft je echt een gevoel dat het weer lente is, dit bos heeft iets mysterieus dat je je aandacht trekt maar het meest interessante vind ik deze, met de bergen.’
‘Echt? Waarom vind je dat? Ik wil graag jouw mening horen.’
‘Ten eerste is het natuurlijk heel mooi getekend en ten tweede omdat dit het begin is van het verhaal,’ Kaori keek op en zag Yuni aandachtig naar haar kijken. ‘Weet je zeker dat je mijn mening wilt horen? Ik heb er verder geen verstand en ik wil jouw werk niet beledigen of per ongeluk iets negatief zeggen.’
‘Bij kunst kan je geen verkeerde mening hebben. Als je iets voelt dan je het nooit mis hebben. Ik wil graag weten wat je verder te zeggen hebt.’
‘Zoals ik net al zei,’ ging Kaori verder, ‘De bergen zijn het begin, de obstakel dat overwonnen moet worden door dit kleine vogeltje. Ik merkte dat je in elke tekening dezelfde vogel hebt getekend. Wat het obstakel is weet ik niet maar het is moeilijk te bereiken. Dan komt er een storm aan, de harde wind en het gedonder maakt het nog moeilijker. De bergen staan voor een vast probleem, de wind kan je tegen of mee zitten, dus misschien een doel maar als het geraakt wordt door de bliksem is het einde verhaal. Maar het lukt het vogeltje om de bergen te overtuigen. Dat is nog niet het einde. Nu kom het aan bij het bos. Zigzaggend door alle bomen heen, alle onverwachte problemen, komt het vogeltje aan in de weide. De plek waar hij wilt zijn. Ik zei toch dat mijn mening nergens op sloeg.’
‘Nee helemaal niet. Het idee achter elke tekening klopt. Ik had ze alleen niet gezien als een verhaal samen. Misschien is dat onbewust gebeurd.’
‘Ik denk dat je iets wilde vertellen maar het niet durfde,’ floepte zo uit Kaori’s mond. ‘Sorry, dat had ik niet moeten zeggen.’
‘Je hebt alle recht om dat te zeggen want je hebt gelijk. Je had gelijk toen je zei dat de vogel de bergen moest overtuigen. De bergen zijn mijn ouders.’
‘Waarvan moet je je ouders overtuigen?’
‘Je weet toch dat mijn ouders rijk zijn? Zij willen graag dat ik ook zo veel geld ga verdienen in de toekomst. Zij willen dat ik hierna kunst ga studeren, dure schilderijen maken en uiteindelijk in het buitenland beroemd worden. Maar dat is niet wat ik wil.’
‘Wat wil je dan doen? Ik dacht dat van kunst hield en van tekenen en schilderen.’
‘Iedereen denkt dat, iedereen denkt ook precies als mijn ouders. Maar ik wil graag een anders soort van kunst doen. Ik wil graag modeontwerpster worden, net als mijn tante. Ze is niet bekend maar ik zie hoe gelukkig ze is met haar werk. Ik wil zo graag hetzelfde doen. Alleen mijn ouders zullen dat nooit toestaan. Zij zien mijn toekomst al helemaal voor zich. Ando-san, vind je het goed als dit niet verder verteld? Ik heb het liever onder ons.’
‘Maak je maar geen zorgen, mijn mond zit op slot.’
‘Ando-san! Ga terug aan het werk. Ik wil niet dat je medeleerlingen afleidt,’ zei sensei, ‘Dit is de tweede keer in één week dat een scène maakt in mijn les. Maak er geen gewoonte van.’
‘Sorry sensei. Ik ga meteen weer terug aan het werk.’ Kaori gaf de tekeningen terug en ging verder met haar tekening, voor zover het een tekening genoemd kon worden. ‘Maar modeontwerpster? Ben je ook druk bezig met allemaal ontwerpen?’
‘Niet alleen ontwerpen. Als ik erg tevreden ben met een ontwerp dan maak ik het.’
‘Serieus? Ik wil graag een keer een ontwerp van jou zien.’
‘Ando-san!’ schreeuwde sensei, ‘Aan het werk!’
‘Aye sir!’ schreeuwde Kaori terug, ‘Madam!’ beterde ze zich.

In de eerste pauze lopen Kaori, Kira en Kinu richting de schaakclub.
‘Goeiemorgen iedereen,’ schreeuwde Kaori. Maar geen reactie terug. Het was stil, té stil. De enige die daar waren, waren Kei en Ebisu. Kei zat maar wat krabbelen in een schrift en Ebisu bekeek zichzelf alleen maar in een spiegeltje die Sakura had laten liggen. Geen van beide keek om of op.
‘Gezellig,’ zei Kira op een sarcastische toon, ‘Mag ik mijn koekjes?’
‘Waar is de rest?’ vroeg Kinu, ‘Ze hebben ons toch niet verlaten? Ze hebben toch geen eigen club opgericht? Oh nee toch, we zijn in de steek gelaten door die bedriegers. Ik durf te wedden dat ze zelf op zoek zijn naar “dat stemmetje” om hun eigen dromen waar te maken.’
‘En ze is weer terug dames en heren!’ zeiden Kaori en Kira in koor.
‘Ando-san, ik zal het erg op prijs stellen als je rustiger doet.’ Kei klonk erg geïrriteerd. ‘Trouwens, jij gaat vandaag samen met Miura-san na school rondlopen op zoek naar X-eggs. Volgens mijn berekeningen komen de meeste X-eggs tevoorschijn na schooltijd. En de andere hebben training, daarom zijn ze er nu niet.’

Dus zoals Kei had gezegd, moesten Kaori en Sakura na school rondlopen op zoek naar X-eggs. Ze besloten om zich op te splitsen. Kaori doorzocht het schoolgebouw en Sakura deed de rest.
‘Kaori, denk je dat Sakura boos op je is?’ vroeg Kinu, ‘Jullie praten minder met elkaar dan eerst en je hebt al nieuwe vrienden gemaakt. Misschien voelt Sakura zich een beetje buitengesloten.’
‘Dat is onzin Kinu. Denk je ook niet Kira?’
‘Nou,’ zei Kira twijfelend, ‘ze is wel diegene die had voorgesteld om op te splitsen. Ik had eerder verwacht dat Sakura graag samen wilde, een beetje kletsen en plezier hebben ondanks dat jullie dit moeten doen.’
‘Dat klinkt meer als Sakura. Maar zo is ze niet. Denk ik. Ik vind het geen persoon om jaloers te zijn. Ze weet dat ik hier nieuw ben en dat het belangrijk is om voor mij nieuwe vriendinnen te maken. En ze weet dat ze altijd met beste vriendin zou zijn. Ik weet dat ze me niet in de steek zou laten, en andersom.’
‘Sorry dat ik er over begon. Je hebt gelijk.’
Ze bleven een tijd doorlopen, kijken of ze iets verdacht konden vinden.
‘Weet je wat me opvalt?’ vroeg Kira, ‘De lampen in de gang zijn aan maar in de lokalen niet. Dat betekent dus dat er verder niemand meer op school is. Maar waarom zei bril-gast de meeste X-eggs tevoorschijn komen rond tegen tijd.’
‘Daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht. Je bent echt de slimste van ons twee.’
‘Weet ik toch.’
De eerste verdieping was al helemaal doorzocht en ze gingen naar de volgende.
‘Volgens mij is hier hetzelfde als de rest. Niemand hier.’ zei Kira.
‘Laten we toch maar even kijken. Je weet maar nooit. Kom Kinu, de gang is verlicht dus je hoeft niet bang te zijn.’
Ze liepen verder tot aan het einde van de gang.
‘Het licht is hier aan.’ Kinu wees naar een lokaal een het eind.
‘Dat is het kunstlokaal. Wie zou daar zijn?’
Ze rende en vlogen naar het lokaal toe en Kaori deed voorzichtig de deur open.
‘Hallo? Is hier iemand?’
‘Ik ben de geest die hier al jaren rond spookt. Ik ga je ziel opeten!’ klonk een enge stem. Kaori en Kinu schrokken allebei een hoedje en Kira moest keihard lachen.
‘Kira!’ schreeuwde Kaori, ‘Dat is niet aardig. Ik schrok echt. Je maakt Kinu bijna aan het huilen. Kijk hoe bang ze is.’
‘Kaori, heeft die geest al een ziel opgegeten?’
‘Jij ook al Kinu? Hou een op met dat geestgedoe.’
‘Maar, Kaori, misschien heeft die geest de ziel van dat meisje op de grond.’
‘Kinu, ik meen het. Hou op m-,’ maar Kaori werd onderbroken door Kira.
‘Daar ligt iemand op de grond.’
Kaori keek om en zag inderdaad een meisje op de grond liggen. Ze rende er naar toe en zag wie het was. ‘Dit is Matsumoto-san!’
‘Het meisje die wel kan tekenen?’ zei Kira.
‘Kira, voel jij het ook? Ik kan geen ziel bij haar voelen, haar ei is weg.’
‘Je hebt gelijk. En blijkbaar is dat four-eyed freak ook. Kaori, er is ergens een X-egg op school.’
Net op dat moment klonk er een harde gil.
‘Dat is Sakura-chan!’