Chapitre 15

Ik weet niet hoelang ik hier al lig. Mijn kussen is nat van de tranen. Dit is niet wat ik wil. Ik wil hem niet verlaten. Hij is mijn vader. Hij kan me dit niet aandoen. Waarom laat hij me hier achter? Dit verdien ik toch niet? De deur gaat open. 'Liefste, gaat het wel?' Het is Sergei. Ik draai me om en trek mijn kussen over mijn hoofd. Hij loopt naar me toe, ik kan het horen. Ik zucht. 'Ga weg, ik heb hier nu geen zin in.' Hij gaat op het bed zitten en streelt mijn zij. 'Ssst, rustig maar. Je hoeft ook niet te praten, als je niet wilt. Ik wil dat je weet, dat ik er voor je ben. Ook als ik tsaar zal zijn.' Ik ga recht zitten en veeg mijn tranen weg. 'Ik kan dit niet, Sergei. Dit kan ik gewoon niet.' 'Wat kun je niet?' 'Dit alles. Ik kan geen staatshoofd zijn.' 'Dat word je ook niet. Ik word staatshoofd, niet jij.' 'Dan nog! Het voelt alsof ik niet mezelf kan zijn. Dat ik me anders moet voordoen, omdat ik anders niet geaccepteerd word.' 'Wat is dat voor onzin? Waarom zou je niet geaccepteerd worden?' Ik haal mijn schouders op. 'Weet ik veel. Ik ben ten eerste niet Russisch.' 'Dat maakt niks uit.' Ik kijk naar mijn kussen. 'Het komt door de brief, nietwaar?' Langzaam knik ik. 'Ja,' zeg ik sloom. 'Wat stond er in de brief? Is er iemand dood?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee. De brief was van mijn vader. Hij zei dat we elkaar nooit meer zouden zien. Nooit meer, Sergei. Dat kan ik niet aan! Ik houd van mijn vader.' Sergei's houding verandert. 'Ow.' Dat is ook niet echt meelevend. 'Is er iets?' vraag ik hem. Hij zegt niets. 'Sergei, wat is er?' 'Ik dacht dat je bij me wilde zijn. Dat je me nooit zou verlaten.' 'Ik wil je ook niet verlaten! Hoe kom je daar in godsnaam bij?' 'Je wilt graag bij je vader zijn.' Stomverbaasd kijk ik hem aan. 'Waar slaat dat...Sergei, ik houd van hem op een andere manier. Hij is mijn vader, hij is familie.' 'Ik ben ook familie.' Ik sta op. 'Sergei, dat is anders! Jij bent mijn echtgenoot. Wat is het probleem? Waar ben je bang voor?' 'Dat je terug naar Frankrijk gaat!' Hij staat met een ruk op en pakt me stevig vast. Ik zie dat hij tranen in zijn ogen heeft. 'Snap dat dan, Sophie! Ik houd van je.' 'Maar Sergei, ik ga helemaal nergens heen. Ik houd van je, liefste.' Hij laat me los en snuift even. Hij draait zich om. 'Wat is er?' vraag ik hem. 'Volgens mij ben ik niet de enige van wie je houd. De koning vind je anders ook erg aardig.' 'De koning? Ik ken Lodewijk al jaren! We zijn gewoon vrienden, meer niet. Al denk ik dat we niet lang meer vrienden zullen zijn, dankzij Marie Antoinette.' 'Is er echt niks tussen jullie? Helemaal niets?' 'Helemaal niets, Sergei. Nooit geweest, en zal er ook nooit komen.' Zijn houding ontspant. 'Meen je dat? Beloof je me dat...' 'Ja, dat beloof ik, Sergei.' Hij draait zich om en kust me. 'Het spijt me,' zegt hij. Ik druk een kus op zijn voorhoofd. 'Het is goed, Sergei. Het zij je vergeven.' We omhelzen elkaar. 'Ik houd van je, Sophie.' 'Ik ook van jou,' antwoord ik. Er wordt op de deur geklopt. De tsaar komt binnen. We kijken op. Hij loopt naar me toe. 'Gaat het weer, Sophie?' vraagt hij. Ik knik. 'Ja, het gaat weer.' 'Mooi, want over een uur is de inhuldiging.' Inhuldiging? Waar heeft hij het over? 'Vader, wat bedoelt u?' vraagt Sergei. 'Jullie worden officieel lid van de Romanov familie.' 'Houd dat verder nog wat in?' vraagt Sergei. De tsaar knikt en gaat op een stoel. 'Vanzelfsprekend. Zodra jullie lid zijn van de Romanov familie, zijn er een paar dingen die moeten gebeuren. Ten eerste moet jij, Sophie, je bekeren tot de Russisch Orthodoxe kerk.' God, dat is nogal wat. Van geloof wisselen is niet niks. Nou ja, het moet gebeuren. 'Sergei, jij zweert op de familie dat je het land zult leiden met trots. Je zweert dat je alles voor je land overhebt. Rusland is geen land om mee te spotten. Dat is het al jaren niet meer. En dat moet ook zo blijven.' Sergei knikt. Hij lijkt wel een beetje in shock. Het is ook niet niks. 'En dan nog iets. Jullie zijn getrouwd. Dat houdt voor beide kanten in: geen minnaars! Laat me er niet achterkomen dat een van jullie vreemdgaat, want dat zwaait er wat. Het huwelijk is een heilig ding, dus maak het niet ten schande.' Beide knikken we. Jezus, wat een gedoe allemaal. 'Sophie, hoe gaat het met je Russisch?' 'Het gaat al best goed, Hoogheid.' 'Mooi zo. Je kunt geen fatsoenlijke tsarina worden, als je niet eens Russisch spreekt. Ik zie jullie over een uur in de grote hal, in gala.' Hij staat op en loopt de kamer uit.