Hoofdstuk 4

Dana kauwde op de achterkant van haar pen. Ze miste hem. Nu al. Hij was pas een kwartier weg. Ze zuchte diep en haalde haar hand door haar donkerblonde haar. Guido, hij was zo lief, zo grappig, zo mooi... Als ze in zijn donkerbruine ogen keek had ze echt het gevoel dat ze zweefde. En zijn zelfde kleur haar stond zo mooi bij hem... Opeens besefte ze dat het hier raak rook. Niemand leek iets te merken. Ze snoof nog eens diep. Een brand lucht! Dana keek naar de docent, maar die was druk met de computer en leek niets te merken. Misschien was er wel gewoon een broodje aangefikt in de kantine... Vijf minuten later riep Lisa door de klas: 'Gadvedamme, wie heeft er hier een scheet gelaten?' Nu keek de docent op. En op dat moment ging het brandalarm af. Bijna iedereen stond onmiddelijk op. Ik begon in paniek te raken, we zaten helemaal boven op de tweede verdieping, en dan moesten we al die trappen af rennen... Jansma sprong op en riep dat iedereen het lokaal uit moest gaan en naar beneden moest lopen. 'Rustig lopen, niet rennen, geen paniek veroorzaken!' Ik greep mijn tas. Toen we buiten op de gang liepen, klonk het brandalarm nog harder. Van alle lokalen werden de deuren losgegooid en iedereen rende zo snel als ze konden naar de trap. Ook ik begon te rennen. Ik was bang. Ik was altijd al bang voor vuur geweest, als klein kind al... Hoe vaak ik wel niet nachtmerries had over brandende huizen of afgebrande schuurtjes... De docenten probeerden zo hard mogelijk te roepen dat we niet mochten rennen, maar niemand luisterde daar naar. Op de trappen was het een geduw van jewelste. Iedereen probeerde zo snel mogelijk beneden te komen. Na een paar minuten bereikte ik de uitgang van de school en stond ik op het schoolplein. Ik keek om me heen, naar mijn klas. Met een schok besefte ik dat Guido er niet tussen stond...