Chapitre 13

Samen met Sergei wandel ik door de tuin. Het is best fijn om weer even thuis te zijn. Morgen vertrekken we, naar Rusland. Ik ben best nerveus. Hoe zou Sint Petersburg eruitzien? Wat zal de tsaar van me vinden? 'Je bent stil vandaag, liefste.' Ik zucht. 'Ik ben gewoon wat nerveus.' Sergei grinnikt. 'Je hoeft je echt geen zorgen te maken. Alles komt goed. De mensen zullen van je houden. Trouwens, vandaag zul je mijn vader ontmoeten.' Ik sta stil en kijk hem geschokt aan. 'Wat?! Je bedoelt dat...' 'Natuurlijk. Maak je daar ook geen zorgen over. Hij zal je niet opeten.' 'Dat had ik ook niet verwacht, maar bedankt dat je het even zegt.' Hij omhelst me, en drukt een kus op mijn lippen. 'Het komt goed, dat weet ik zeker.' 'Wanneer gaan we naar hem toe?' 'Als we klaar zijn met wandelen. Dus nu.' Geweldig...
We staan voor de logeerkamer van de tsaar. De zenuwen gieren door mijn lijf. Sergei klopt op de deur. 'Binnen,' zegt een stem. Sergei maakt de deur open en samen lopen we naar binnen. Hij sluit de deur weer achter zich. 'Goedemiddag, vader.' De tsaar draait zich om. God, hij is echt lang. 'Sergei, daar ben je.' Hij loopt naar hem toe, en omhelst hem. 'Wat fijn je weer te zien, mijn zoon. En dit is madame Sophie, neem ik aan?' Ik moet blozen, en knik snel. 'Het is een eer om u te ontmoeten, Hoogheid.' De tsaar moet lachen. 'Kom, niet zo verlegen. Kijk me eens aan. Ik bijt niet.' Ik slik en kijk hem aan. Dit is zo ongemakkelijk. 'Nee maar, wat een beeldschone jongedame.' Ik moet weer blozen en kijk weer naar de grond. 'Dank u, Hoogheid.' 'Maar inderdaad best verlegen. Sergei, wil je even buiten wachten? Dan maak ik een klein babbeltje met Sophie.' Wat? Laat hij me nu alleen met zijn vader? Maar dat wil ik helemaal niet! Sergei knikt, drukt een kus op mijn wang en verlaat de ruimte. Nou, lekker dan. Dat moet weer net mij overkomen. Gewoon proberen er het beste van te maken, dat is altijd goed. Toch? 'Nou, zullen we gaan zitten, of blijf je liever staan?' Ik volg hem gedwee mee naar het bureau. Hij gaat aan het bureau zitten, en wijst me waar ik mag gaan zitten. Ik ga zitten, en veeg nog snel een pluk haar uit mijn gezicht. 'Zo, vertel eens iets over jezelf.' Wat moet ik doen? 'Nou, mijn naam is dus Sophie.' Dat gaat al geweldig. Zoiets weet hij al. Wat weet hij niet over me? Wat heeft Sergei over me verteld? Nou ja. 'Ik ben 21 jaar. Ik heb jaren met mijn vader in het paleis gewoond.' 'En je moeder?' 'Ze is gestorven bij mijn geboorte. Ik heb haar nooit gekend.' 'Aha.' 'Ehm...Nou ja. Verder ben ik een halfjaar terug met Sergei getrouwd. We zijn uitgehuwelijkt geworden, ziet u. En nu ben ik 5 maanden zwanger.' 'Proficiat meid!' Voor ik het goed en wel doorheb, drukt hij een kus op mijn wangen. Een op de linker, een op de rechter. 'Dank u.' 'En hobbies? Wat zijn zoal je hobbies?' 'Ehm, lezen. Ik lees heel veel.' 'Wat lees je zoal?' 'Voornamelijk schrijvers als Plato, en Aristoteles.' 'Nee maar, ook nog boeken met inhoud. En wat doe je nog meer?' 'Ik speel piano, al sinds mijn 4de. Ik speel sinds een jaar een heel klein beetje viool, maar dat is niet bepaald noemenswaardig.' Hij knikt. 'Hoe zie jij jezelf over, laten we zeggen, tien jaar?' Is dit een kruisverhoor of zo? 'Nou, dan hoop ik nog steeds samen met Sergei te zijn. Als het zo blijft gaan zoals nu, dan zal dat wel lukken.' 'Hoe gaat het nu dan?' vraagt hij. 'Goed. Heel goed.' 'En waardoor denk jij dat dat komt?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik weet het niet. Ik denk dat het komt, omdat we eerlijk tegenover elkaar zijn. Dat is al heel wat. En we zijn beide heel erg nuchter, dat zou ook mee kunnen tellen.' Hij moet lachen en knikt. 'Die nuchterheid heeft hij van mij. Ik ben geen man van het geloof. Natuurlijk geloof ik wel, maar ook weer niet zo fanatiek. Wat me trouwens eraan laat denken. Waar geloof je in? Wat is je religie?' 'Rooms-Katholiek, Hoogheid.' 'Niet protestants of zo?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee.' Hij knikt. 'Als Sergei ervoor kiest om je tot tsarina te laten kronen, moet je je wel bekeren tot de Russisch-Orthodoxe kerk.' 'Wacht, wat bedoelt u met: als Sergei ervoor kiest?' Hij grinnikt. 'Je dacht toch niet, dat je automatisch tsarina wordt? Kijk, bij ons werkt het zo. De vrouw van de tsaar wordt altijd tsarina genoemd, maar hoeft niet altijd de rol van tsarina te vervullen. Begrijp je dat?' 'Ja, Hoogheid. Maar wat dan het verschil, als hij me laat kronen?' 'Dan heb je ten eerste inspraak op het bestuur. En ten tweede, als Sergei onverwachts sterft, en de troonopvolger is te jong, word jij automatisch staatshoofd.' Het duizelt me een beetje. 'Doen de meeste Tsaren dat?' vraag ik hem. Hij schudt zijn hoofd. 'Nee. Ikzelf heb het ook niet gedaan. Waarom? Wil je graag tsarina worden?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee, Hoogheid. Ik heb totaal geen verstand van zulke zaken. Ik betwijfel ten zeerste, dat ik geschikt ben, om een heel keizerrijk te besturen.' 'Eerlijk geantwoordt, natuurlijk. Wat voor idee heb je van Rusland?' 'Ik zou het bij God niet weten.' 'Laten we God maar hier buiten houden.' Ik moet lachen, hij ook. 'Nou, koning Lodewijk zei altijd dat Rusland vol zat met barbaren, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik vind de mensen hier erg barbaars, vooral met teveel wijn op.' 'Tsja, van teveel wijn wordt iedere man barbaars.' 'Ik heb geen oordeel over Rusland. Hoe zou ik dat ook moeten hebben, als ik er nog nooit geweest ben?' 'Je weet toch wel waar het ligt?' Hij pakt een kaart en rolt hem uit. Het is een kaart van Europa. 'Waar ligt mijn keizerrijk?' Ik kijk op de kaart. 'Ehm, hier toch?' Ik wijs naar het grootste land op de kaart. De tsaar kijkt. 'Inderdaad, dat klopt. Het grootste gedeelte was vroeger allemaal van Mongolië. Maar die vuilakken heb ik eruit gegooid. Er lopen hier ook wel wat mensen rond, die ik graag eruit zou willen gooien. Maar helaas is dit niet mijn grondgebied.' Ik weet meteen wie ik eruit zou willen gooien. Marie Antoinette. Ze is onuitstaanbaar. Ze houdt van aandacht, en vraagt er ook constant om. Lodewijk is ook veranderd. Hij is echt zo'n slappeling geworden. 'Zeg nou eerlijk, wat is dit voor een land?' Ik kijk hem aan. 'Wat bedoelt u, Hoogheid?' 'Dit land heeft grote schulden. Enorm, grote schulden. De koning komt überhaupt nooit in contact met zijn onderdanen. Ik krijg het idee, dat hij niet weet dat de situatie in zijn land zo extreem is. Ik zal niet zeggen dat in Rusland iedereen rijk en welvarend is. Mijn rijk is niet perfect, oh nee. Een perfect rijk bestaat niet. Maar ik weet wel waar ik mijn geld aan moet uitgeven, en dat zijn geen uitbundige feesten, en luxe paleizen.' Ik zucht. Hij heeft gelijk. Frankrijk is niet meer wat het ooit was. 'Het is niet de schuld van de koning, maar van de vorige. Die verspilde zoveel geld.' 'Ik bewonder je medeleven met de koning.' Nu moet ik toch iets vragen. 'Is het waar, dat u een keer soep heeft uitgedeeld aan de armen?' vraag ik hem. Hij knikt. 'Natuurlijk. Je kunt niet tsaar zijn, als de mensen je niet eens kennen. En trouwens, die stakkers hadden het ook hard nodig. Ik heb wel vaker soep uitgedeeld. Sommige waren zo van me onder de indruk, dat ze van het huilen hun soep bijna niet kregen doorgeslikt.' 'Dus de mensen bewonderen u?' 'Lijkt me wel. Ze zijn in ieder geval redelijk tevreden met me, en dat is al genoeg.'