Bij Perkamentus

We lopen samen de wenteltrap op naar Perkamentus' kantoor. Severus klopt aa bij de deur. 'Binnen.' Severus en ik stappen naar binnen.
Perkamentus kijkt ons verwonderd aan. 'Wat brengt jullie hier, op kerstochtend?' vraagt hij glimlachend. Maar als Perkamentus m'n rode ogen en natte wangen ziet, verdwijnt z'n glimlach even snel als die gekomen was. 'Ik snap het... Meneer Snape, u kunt gaan,' zegt hij.
'Maar ik weet wat er aan de hand is, ik blijf!' zegt Severus opstandig.
'Maar toch wil ik even met Yasmine onver vier ogen praten. En ik vermoed dat Meneer Lupos het ook weet?' Ik knik. Severus zucht en verlaat het kantoor. 'Hij luistert om de hoek af,' zeg ik grinnikend.
'Ik weet het,' glimlacht Perkamentus. Ik grinnik even. 'Dus... De tijdreizer,' begint Perkamentus. 'Eh... Jah,' zucht ik. 'Ik wil eigenlijk nog niet weg. En ik heb beloofd tot na het bal... Het liefst... Wil ik níét naar huis,' leg ik uit. Perkamentus kijkt me geruststellend toe. 'Ik snap wel dat het heel moeilijk voor je is. Net gewend. En ik sta ook toe dat je nog naar het bal mag... Maar ik denk toch dat je naar je eigen tijd terug moet gaan,' zegt hij. 'Maar... maar ik wil niet,' zeg ik, met tranen in m'n ogen. 'En toch is het denk beter dat je gaat. Anders zal de toekomst nooit meer hetzelfde worden,' legt Perkamentus uit, 'En je zult vast nog wel die mensen in de toekomst zien.' Ik kijk hem even schuldig aan. 'Nou...' zucht ik. Perkamentus kijkt me even aan. 'Lilly en James...' Ik wend m'n hoofd af. Perkamentus kijkt me even aan. 'Je hoeft niets te vertellen. Maar ik weet wel zeker dat je Severus nog ergens zult zien,' zegt hij. Ik grinnik even. 'Ja, dat weet ik ook zeker.'