Eenmaal in München...

We reden de oprit op en de man zei dat ik moest blijven zitten, hij stapte uit het busje, deed mijn deur open en trok me uit de bestelbus. Ik klapte met m'n gezicht op de koude stenen van de oprit, de man trok me weer omhoog en ik zag de bloedspetters op de grijze stenen wegstromen. Ik voelde het bloed langs m'n gezicht stromen. Ik begon te huilen.
"Sorry!" zei de man. "Sorry!?! Vuile klootzak!!! Je laat me met mijn hoofd tegen de grond klappen en zegt sorry?" schreeuwde ik terwijl ik alweer naar de grond was gezakt. "Je komt hier echt niet vanaf!" riep ik weer.
Hij pakte me beet en duwde me terug in de bestelbus, hij stapte in en reed weg.

Wordt vervolgd...