Chapitre 11

We komen aan op het feest. Gelukkig is het wel goed afgelopen met mijn zwangerschap. Wat bleek? Ik had me teveel ingespannen. En niet alleen die ene keer. Meerdere keren, en dat was dus totaal niet goed. Ik doe het nu een stuk rustiger aan. En het gaat beter. Ik heb Sergei wel niet verteld dat zijn vader ook komt. Ik heb wel de brief bij me, mocht het nodig zijn. Ik kijk wel hoe het gaat. Ik wil hem niet onnodig zenuwachtig maken. 'Sophie!' Ik draai me om. Ik zie mijn vader. Hij loopt naar me toe. Ik word overspoeld met vreugde. 'Vader!' Ik loop op hem af en omhels hem. 'Sophie, liefje. Wat heerlijk om je weer te zien,' zegt hij lachend. Ik druk een kus op zijn wang. 'En wat heerlijk om u weer te zien, vader.' Hij lacht. 'Hoe gaat het met je?' vraagt hij. 'Heel goed. Ik weet niet of u de brief heeft gekregen, maar ik heb goed nieuws voor u. U wordt grootvader, Vader.' Hij kijkt me even verbaasd aan. 'Grootvader?' zegt hij. Ik knik en doe een stapje achteruit. 'Tadaa!' Hij bekijkt me van top tot teen. 'Oh god, je bent in verwachting!' Hij vliegt me weer om de hals. 'Oh lieverd, dat is fantastisch nieuws. Hoelang al?' 'Bijna vijf maanden,' antwoord ik. 'Oh god, dat gaat snel. Moet je jezelf nou zien. Toen je Frankrijk verliet, was je nog maar een jongedame. Maar je bent nu al een echte vrouw geworden!' We omhelzen elkaar nog een keer. Sergei komt erbij staan. 'Fijn u weer te zien, generaal Montarue,' groet hij beleefd. 'Ook fijn om jou weer te zien, Sergei. Hoe gaat het met je vader? Ik hoorde dat hij ernstig ziek was.' Sergei haalt zijn schouders op. 'Het gaat weer wat beter. Hij gaat vooruit, maar voelt zich nog steeds niet op en top.' 'Nou, wens hem dan maar beterschap, namens heel Frankrijk. Hebben jullie het trouwens gelezen?' 'Wat gelezen, vader?' vraag ik. 'We hebben vanavond een hele speciale gast.' 'Wie dan?' vraagt Sergei. 'Dat ga ik niet verklappen. Hij zal ieder moment arriveren, dan zullen jullie het zelf zien. Maar goed. Vermaak je, zou ik zeggen.' We knikken en lopen verder. Ik kijk rond. Ik zie de tsaar niet zitten. Althans, dat denk ik. Ik zou bij God niet weten hoe hij eruit ziet. Dan zie ik Lodewijk, met Marie Antoinette. Hij heeft me gezien en loopt naar me toe. 'Sophie, wat leuk dat je gekomen bent.' Ik maak een klein buiginkje. 'Vanzelfsprekend. Hoe gaat het met je?' Hij knikt. 'Kan niet beter. En met jou? Zo te zien ben jij ook in blijde verwachting.' Ik moet lachen. 'Ja, inderdaad. Ik heb me wel de schrik van mijn leven gehad.' 'Oh? Hoe dat dan?' 'Ik moest me koest houden vanwege de zwangerschap, maar ik heb mezelf teveel ingespannen. En toen kreeg ik last van buikpijn, misselijkheid etcetera. Gelukkig is er niks mis met de baby, maar ik ben wel erg geschrokken. Vanaf nu houd ik me echt koest.' Hij omhelst me even. 'Doe maar rustig aan, voordat er dadelijk echt iets mis is.' 'Hoever is Marie eigenlijk?' vraag ik hem. 'Oh, ze is bijna twee maanden.' 'Jullie weten wel al dat het een jongen wordt, hè?' Hij schudt zijn hoofd. 'Weten we niet, maar dat moest in de uitnodiging. Maar mij maakt het niet uit. Zolang de baby maar gezond is.' 'Mijn vader zei net dat er een speciale gast in aantocht is, maar hij zei niet wie.' 'Dat zeg ik ook niet. Je zult het zo wel zien. Hij heeft een eigen aankondiging.' Marie Antoinette komt op ons aflopen. 'Lodewijk, je zus heeft naar je gevraagd.' 'Oh, al goed. Nou Sophie, dan zie ik je zo wel.' Ik knik en kijk hem na. Marie blijft staan. Het is stil tussen ons. Ongemakkelijk... 'Het spijt me,' zegt Marie. 'Wat spijt u, Hoogheid?' vraag ik haar. 'Mijn onbeholpen gedrag, toen op de bruiloft. Ik dacht dat je een eventueele bedreiging zou zijn, maar je bent gewoon zijn nichtje.' 'Dat geeft niet, Hoogheid.' 'Dus...Zwanger zijn. We zijn het nu alletwee. Maar jij bent verder dan ik, dus jij hebt meer ervaring.' 'Dat kan zo gesteld worden, ja.' 'Nou, ik wil wat vragen. Wanneer weet je of het een jongen of een meisje wordt? Weet jij dat al?' Ik schud mijn hoofd. 'Volgens mij kom je dat tijdens de zwangerschap niet te weten. Je zult echt tot de bevalling moeten wachten.' Ze zucht. 'Dat dacht ik al.' Opeens hoor ik trompetten. Wat is dat? Wat is er aan de hand. 'Oh, de eregast is gearriveerd!' zegt Marie opgewonden. Ze loopt snel naar Lodewijk toe. Iedereen gaat in positie staan. Sergei komt naar me toe en gaat naast me staan. De deur gaat open. Er komt een mannetje met een snor aangelopen. Hij gaat aan de zijkant staan. 'Met trots wil ik deze gast aan u aankondigen. Tsaar Peter Romanov I van het Russische Keizerrijk.' Ik hoor Sergei geschokt zijn adem inzuigen. Ik knijp hem in zijn hand. 'Het is goed,' fluister ik hem toe. Er komt een man binnengelopen. Iedereen is stil. De man moet de tsaar zijn. Oh god, Sergei lijkt sprekend op hem. De tsaar heeft zwart haar, en donkerbruine ogen. De manier waarop hij loopt, is bijna hetzelfde als die van Sergei. Hij loopt naar Lodewijk en Marie toe. Ze begroeten elkaar. 'Ik moet naar hem toe,' zegt Sergei tegen me.
Het feest is gezellig, al zeg ik hetzelf. Helaas kan ik dat niet voor Sergei zeggen. Hij is zo gestresst. Ik besluit hem te helpen. Ik pak de brief uit mijn tasje en geef hem. 'Alsjeblieft.' 'De brief, je hebt hem meegenomen!' Ik knik. 'Ik wist dat hij zou komen. Ik heb je niks verteld, omdat ik je niet onnodig wilden opfokken. Nu is je kans, Sergei. Grijp hem.' Sergei knikt en haalt even diep adem. Hij loopt naar de tsaar toe. Ik houd mijn hart vast. Ik ga even zitten, want mijn benen doen pijn. De baby schopt even. 'Ja, ik ben ook nerveus. Ik hoop dat het hem lukt.' Ik kijk weer naar Sergei. Hij geeft net de brief aan de tsaar, en zegt iets. Ik kan het niet verstaan. Ik leg mijn hand even op mijn borst. Mijn hart gaat tekeer. De tsaar neemt de brief aan en opent hem. Zijn houding verstart. Zou het echt...Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en sta voorzichtig op. Ik wil naar Sergei toelopen. Ik moet weten wat er aan de hand is. Ik loop eropaf. Af en toe bots ik tegen mensen op, maar ik blijf doorlopen. Eindelijk ben ik bij ze aanbeland. 'Ah, Sergei. Daar ben je. Ik was je al kwijt.' De tsaar staat nog steeds naar de brief te staren, en Sergei reageert ook niet echt. 'Maar, hoe kom je hieraan?' vraagt de tsaar aan Sergei. 'Ik heb het gekregen van mijn vader. Nou ja, adoptievader.' 'Wie dan?' vraagt de tsaar. 'Igor Stanislav.' 'Oh god, Igor... Dit is...Kom eens mee.' Hij pakt Sergei vast en trekt hem mee naar de gang.