[1.3] My first day in forks

“Gaat het wel met je, Maya?” Ik knik geschrokken en loop op snel tempo naar buiten, even een frisse neus halen. De boomtoppen waaien van links naar rechts door de wind die als een wilde te keer gaat. Hij speelt met de bladeren, met het lange gras en met mijn bruine haren. Morgen wordt het mijn eerste dag school, wat waarschijnlijk weer als een ramp kan beschouwd worden. Het is mogelijk dat ik struikel als ik de klas binnenkom of dat ik me verspreek, of naast mijn stoel ga zitten. Ik zie al allerlei verschillende situaties voor me die me doen huiveren. "Wie is daar?" Angstig kijk ik in het rond, want krakende takjes en bladeren op de grond doen verraden dat er iemand - een meisje of een jongen - me in de gaten aan het houden is. Wanneer ik niet onmiddellijk een antwoord krijg, of beweging tussen de struiken zie, ga ik zelf op onderzoek uit. Mijn vader zei altijd dat ik veel te avontuurlijk aangelegd was en dat ik voor niets bang hoefde te zijn. Want alles in de wereld had zijn doelen. Alles wat gebeurde in een leven had zijn eigen redenen en bracht altijd wat positiefs te weeg. Maar ik kan me niet voorstellen welk positief iets de dood van mijn vader met zich mee gebracht heeft. Ik ben terug bij mijn moeder, dat wel, maar dat zie ik eerder negatief in. De situatie heeft me bij haar gebracht, niet de liefde die ze voor me koestert of de nood om me bij haar te hebben. Ik duw enkele takken voor mijn gezicht aan de kant en sla kleine vliegjes, muggen of andere irritante beestjes snel weg. "Hallo?" Weer het krakende geluid, maar deze keer opnieuw van achter me. Het verplaatst zich. Ik draai rond mijn as en staar de donkere gaten tussen de bomen in. Het bos is hier wel erg groot en dicht. De stilte beneemt me de adem, waardoor ik terug naar huis keer en een boek in duik. De vluchtroute die ik altijd neem als ik geen zin heb om te praten of andere dingen te doen.
Mijn moeder en David lopen de hele tijd weg en weer en beginnen op mijn zenuwen te werken. "Zie je de eerste schooldag zitten lieverd?" Ik schud van nee en verdiep me dan weer in het boek dat ik aan het lezen ben. "Laat haar toch Kate, je ziet dat ze niet wil praten." Met een furieuze blik kijk ik op naar David en loop dan stampvoetend weg naar de kamer die ik gekregen heb.