[1.1] First day in forks

Het pijnlijke is dat ik hem nooit meer terug zie.
Ik stap van het vliegtuig af en ga mijn koffers halen. De regen, hoe verbazend ook, slaat hard tegen de dubbele beglazing, net alsof ze binnen wil dringen. Nog enkele minuten en ik zou mijn biologische moeder na zovele jaren terug zien. Diezelfde moeder die me tijdens mijn achtste levensjaar in de steek liet voor een andere man. Ik loop met tranen in mijn ogen en mijn koffer in de hand naar de uitgang van het vliegveld. “Addison, lieverd! Hoe gaat het nu met je?” Ik draai geïrriteerd met mijn ogen en loop dan regelrecht haar armen in voor een omhelzing. “Het spijt me lieverd dat ik er niet was om je op te vangen.” “Geeft niet, mam.” Ik wurm me onder haar armen vandaan en geef een kus op David zijn wang. “Welkom meisje.” Een scheve glimlach vormt zich om mijn mondhoeken, waardoor het lijkt alsof ik gewoon wat moe ben van de reis. Maar dat ben ik niet, mijn hart is er uitgerukt en mijn ziel hangt tussen twee dimensies; het naar het hiernamaals gaan of in mijn eigenste lichaam blijven. Mijn moeder legt haar hand onder mijn kin en duwt mijn blik op haar ooghoogte. “Het komt allemaal wel in orde, lieveling.” zegt ze terwijl ze een zachte kus op mijn voorhoofd drukt. “Moet jij zonodig zeggen.” Gefrustreerd snel ik naar de auto en leun er met een woedende uitdrukking op mijn gezicht tegen. David opent de deuren en we stappen alle drie in, mijn ouders vooraan en ik - helemaal alleen - op de achterbank. Het is zeker nog een half uur tot drie kwartier rijden van de vlieghaven, dus leg ik mijn hoofd tegen het raam en sluit mijn ogen om van de rust te genieten. De frisse lucht die uit de airco komt, koelt mijn warme gezicht af. Het strijkt als een zijden doekje langs mijn jukbeenderen en blijft als een laagje foundation gemeten liggen. Verschillende geluiden dringen mijn gehoor binnen, vooral het ronken van de motor. Maar ook zachtjes op de achtergrond het fluiten van vogels en andere auto’s die voorbij rijden.