Chapitre 5

De hofdame maakt als laatste mijn korset vast. Ik ben zo nerveus. Ik heb niet kunnen slapen van de zenuwen. Ik heb vader of Sergei ook niet meer gezien. Ik moet toegeven, Wenen is prachtig. Maar dat helpt op dit moment niet. Ik krijg een boeket bloemen in mijn hand gedrukt. Er wordt op de deur geklopt. 'Binnen,' zeg ik met trillende stem. Vader komt binnenlopen. 'Kijk eens aan! Je bent prachtig!' Ik moet blozen. 'Dank u, vader. Maar ik ben zo zenuwachtig.' Hij loopt naar me toe en drukt een kusje op mijn voorhoofd. 'Maak je maar geen zorgen, Sophie. Voor je het weet, is het voorbij.' Ik zucht. 'Waarom ben je zenuwachtig? Hij zegt echt wel ja, hoor.' 'Dat weet ik, vader. Ik weet niet waarom ik zenuwachtig ben.' 'Het is natuurlijk niet niks, een bruiloft. Zeker je eigen bruiloft. Maar weet je, Sergei houdt echt van je. En dat zie je niet vaak bij georganiseerde huwelijken. Hij is stapel op je. Je hebt goed werk verricht.' 'Dank u, vader. Ik vind hem ook zo...Ik kan het niet uitleggen. Hij is gewoon fantastisch. Urenlang kan ik met hem over dingen praten.' 'Wat voor dingen?' vraagt mijn vader. Ik haal mijn schouders op. 'Zoveel dingen. Over boeken, muziek, het leven.' 'Je vind hem echt leuk, hè?' zegt mijn vader lachend. Ik knik. 'Ja, inderdaad. Ik ben dol op hem. Ik zou niet weten met wie ik anders zou willen trouwen.' 'Ben je er klaar voor?' vraagt mijn vader. Ik knik. 'Ja, ik ben er klaar voor.'
Ik loop naar het altaar, samen met mijn vader. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik kan het niet geloven, het is zo onwerkelijk. Ik ga gewoon trouwen, met iemand die me heel dierbaar is. En toch klopt er iets niet. Ik ken hem pas een week of twee. Hoor je dan al te trouwen? Nou ja, Lodewijk kende Marie Antoinette 3 dagen, dus ik denk dat het met ons wel meevalt. Ik ben bij het altaar aanbelandt. Sergei is er al. Ik zie dat hij naar me kijkt. Hij lijkt wel verbaasd. 'Je bent prachtig,' fluistert hij me toe. Ik bloos. 'Dank je,' antwoord ik. De bisschop verschijnt voor ons. 'Geachte kinderen van god, we zijn hier bijeen gekomen om deze twee jonge geliefden te binden, voor het leven.' Ik probeer te kalmeren, maar dat lukt niet. Mijn zenuwen gieren door mijn lijf. Dadelijk val ik nog flauw. 'Neem elkaars rechter hand, en kijk elkaar aan.' Oh god, wat is rechts? Ik draai me om en kijk Sergei aan. Ik pak zijn hand vast. De bisschop zegt een gebedje op. 'Goed, laat elkaar's hand maar los.' We doen het, maar blijven elkaar aankijken. Wat heeft hij mooie ogen. Er komt een klein meisje naar ons toe lopen, met een kussentje. Er liggen twee ringen op. Oh god, is het al zover? We pakken beide een ring. 'Sophie Anna Francesca Montarue, neemt u Sergei Viktor Nicolai Stanislav tot uw wettige echtgenoot?' Waarom moet ik eerst? 'Wat is daarop uw antwoord?' Ik kijk naar Sergei. 'Ja, ik wil.' Ik zie Sergei glimlachen. 'Sergei Viktro Nicolai Stanislav, nemt u Sophie Anna Francesca Montarue tot uw wettige echtgenote? Wat is daarop uw antwoord?' Ik heb het gevoel alsof ik langzaam gek word. 'Ja, ik wil.' Vreemd, een enorme last valt van mijn schouders af. Hij glimlacht naar me, ik glimlach terug. Laat dit moment voor eeuwig duren. We schuiven elkaar de ringen om. 'Ik verklaar u hierbij tot man en vrouw, tot in de eeuwigheid. U mag de bruid kussen.' Nu komt het spannende moment. De kus. Sergei legt zijn armen om me heen en kust me dan op mijn lippen. Ik sluit mijn ogen en laat hem zijn gang gaan. Heerlijk, dit gevoel. Ik houd zijn armen vast, en bid dat hij me niet meer los laat. Na een paar seconden laat hij me los. De mensen klappen, en gooien rozenblaadjes op het pad. Maar daar let ik verder niet op. Ik heb alleen oog voor Sergei, en hij voor mij. God, wat houd ik van hem. Gearmd lopen we naar buiten.
Het is hartstikke druk in het paleis! Meer als driekwart van de mensen ken ik niet eens. Mijn vader kent sommige niet eens! Gelukkig zijn ze wel wat beschaafder als thuis. Thuis...Nee, niet meer aan denken. Ik woon nu in Wenen. Wenen is mijn thuis. Samen met Sergei zit ik aan een lange tafel. Er zijn mensen aan het dansen. Dadelijk moeten Sergei en ik samen gaan dansen. Heel stiekem, heb ik daar geen zin in. Ik houd er niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik vind het verschrikkelijk. Maar goed, het is mijn bruiloft, en dan pas ik me wel aan. Zo simpel is het. De muziek stopt. De keizer gaat staan. 'Geachte familie en genodigden. Het is tijd voor de dans!' De mensen beginnen enthousiast met elkaar te fluisteren. Geweldig, net als ik denk dat het niet erger kan. Ik sta op, net als Sergei. We lopen hand in hand naar de dansvloer. Iedereen kijkt naar ons. Maar dan ook echt iedereen. Sergei pakt mijn hand vast en legt zijn andere hand op mijn middel. Ik leg mijn hand op zijn schouder. De muziek begint te spelen en we beginnen te walsen. Vreemd, ik voel me opeens zo rustig worden. We kijken elkaar recht in de ogen. 'Ik houd van je,' zegt Sergei. 'Ik ook van jou,' antwoord ik. Hij glimlacht naar me. Ik kan zien dat hij het meent. Zijn ogen stralen helemaal. Hij drukt een kus op mijn lippen, ik kus terug. Dit kan gewoon niet beter worden.