Chapitre 4

We lopen door de frisse avondlucht. De zon gaat net onder. Bij het einde van het balkon blijven we staan. Ik kijk naar de ondergaande zon en zucht. 'En, hoe vind je het feest?' vraagt hij. Ik haal mijn schouders op. 'Een beetje té, als je begrijpt wat ik bedoel.' Sergei knikt. 'Inderdaad, ik ben blij dat ik even een frisse neus kan halen.' Hij pakt mijn hand vast. 'En dat ik alleen ben met jou, Sophie.' Ik moet blozen. 'Dat zeg je maar.' Hij trekt me naar zich toe, en ik moet moeite doen om niet te vallen. 'Jezus, Sergei! Ik lag bijna op de grond!' Hij drukt een kus op mijn mond. 'Helemaal niet, schoonheid. Ik heb je stevig vast.' Ik grinnik. 'Ja, nu wel.' Hij moet lachen. Ik draai me om, richting het paleis. Er zijn nog wat andere mensen buiten. Maar die zijn hartstikke dronken. Verschrikkelijk, als ik zo vrij mag zijn. 'Zeg Sophie?' zegt Sergei opeens. Ik draai me om. 'Ja, wat is er?' Hij komt dichterbij en kust me even. 'Wat vind jij van het idee dat je dadelijk ook gaat trouwen?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik vind je heel leuk, maar het idee vind ik een beetje eng.' 'Je hoeft niet bang te zijn.' Ik kijk hem verbaasd aan. 'Hoezo, ben jij dan al eens uitgehuwelijkt geworden?' HIj schudt zijn hoofd. 'Nee,' antwoord hij. 'Maar het kan niet erger zijn dan vechten met een wolf.' 'Heb jij met een wolf gevochten?' zeg ik geschokt. Dat kan niet waar zijn. 'Oké, het was geen wolf. Het was een hond. Maar hij was wel bijna net zo groot en sterk als een wolf. Het was de hond van de keizer, een Duitse Herder. Ik weet niet waarom, maar opeens viel hij me aan. Wat ik niet snap, want eerst kon ik alles met hem doen. En opeens...Nou ja, ik zal wel wat verkeerds hebben gedaan.' 'Dat is best heftig, hoor!' zeg ik geschokt. Hij haalt zijn schouders op. 'Ik denk dat het met een wolf heftiger was geweest, en-' 'Houd jij eens op met je wolf!' zeg ik geïrriteerd. Hij moet lachen. 'Oké, oké. Ik zeg niks meer. Ik kan er eigenlijk ook niks van zeggen, want ik heb nog nooit met een-' 'Je houdt je mond!' Hij moet weer lachen. 'Sorry, schoonheid.' 'Dat schoonheid, daar trap ik niet in.' Hij drukt zijn lippen stevig tegen de mijne aan. Dan laat hij weer los. 'En nu?' vraagt hij. Ik kijk hem een beetje dromerig aan. 'Ehm...' Hij kust me nog eens. 'Zo te zien werkt het.' Ik houd hem vast en vleid me tegen zijn borstkas aan. Ik sluit mijn ogen en focus op zijn ademhaling. Ik heb zin om te gaan zitten, en hem te knuffelen. Hij is geweldig, al zeg ik het zelf. Hij wrijft me over mijn rug, die langzaam warmer wordt. 'Pardon!' We laten elkaar geschrokken los. Het is mijn vader. 'Hier zijn jullie. Kom naar binnen. Ik moet jullie huwelijk aankondigen.' Oh nee, dit kun je niet menen. Wat me er meteen aan doet denken. Waar ga ik trouwen? In Wenen of in Versailles? Hand in hand lopen we achter mijn vader aan, weer terug naar binnen. Jezus, het is hier wel warm. Mijn vader loopt naar de koning en vraagt hem wat. De koning knikt en lacht. 'Natuurlijk moet je dat vertellen, gek!' zegt hij lachend. De koning staat op en de muziek stopt. Mijn vader gebaart dat Sergei en ik dichterbij moeten komen. Een beetje ongemakkelijk lopen we naar voren. De vader van Sergei komt er ook bij staan. Mijn vader fluistert hem nog snel wat in zijn oor. Iedereen kijkt naar ons. Wat verschrikkelijk. Ik houd Sergei's hand steviger vast, doodsbang voor wat komen gaat. 'Geachte gasten, generaal Montarue heeft een mededeling voor u allen.' Mijn vader zet een stap naar voren. 'Geachte genodigden. Het is mijn een groot genoegen om u mede te delen, dat mijn dochter, Sophie, zal trouwen met Sergei, zoon van Generaal Igor Stanislav.' Er wordt luid geklapt. Oh god, dit is best ongemakkelijk. Sergei kijkt naar me, ik naar hem. Ik zie wat hij wil doen. Waarom ook niet? Ik knik naar hem. Hij komt dichterbij en kust me. De mensen klappen weer.
Ik lig in mijn bed. Ik ga in Wenen trouwen, heb ik net te horen gekregen. Na de bruiloft vertrekt vader weer naar Frankrijk, en ik blijf bij Sergei. Dit zal de laatste week zijn dat ik in mijn eigen bed lig. Mijn leven zal compleet veranderen. Gelukkig spreek ik Duits. En Italiaans. Dat heb ik vroeger geleerd van mijn vader. Ik draai me op mijn zij. Ik voel me zo nerveus. Wat als het niks wordt? Hoe kom ik dan ooit nog terug naar Frankrijk?