Chapitre 3

Ik kom met mijn vader aan in de spiegelzaal. Sergei is er nog niet. Lodewijk wel. Hij praat met een meisje. Wie is dat? 'Vader, ik ga naar Lodewijk toe.' Zonder op antwoord te wachten loop ik naar Lodewijk toe. 'Goedenavond, majesteit.' Ik moet hem nu wel netjes aanspreken. Dat moet altijd op een bal. Lodewijk draait zich om. 'Goedenavond, madame Sophie.' Hij kust mijn hand, en ik maak een kleine buiging. Het meisje vindt het zo te zien niet zo leuk. Ik keer me tot haar. 'Aangenaam, ik ben madame Sophie Montarue.' 'Ik ben Marie Antoinette. Wat ben jij? Een hofdame of zo?' Nou, ook vriendelijk! 'Ik ben de dochter van Generaal Montarue.' 'Oh,' zegt ze. Haar houding verandert niet. Ik kijk rond. Ah, daar is Sergei al. 'Als u me nu wilt excuseren, majesteit.' Ik maak een knikje richting Lodewijk en loop snel naar Sergei. Hij heeft me ook gezien en loopt naar me toe. 'Goedenavond, madame Sophie.' Hij pakt mijn hand en strijkt er met zijn lippen over. 'Goedenavond, monsieur Sergei. Vermaak je je een beetje?' Hij knikt. 'Ja. Mag ik deze dans van je?' Wat? Wil hij met me dansen. Ik zie mijn vader naar ons kijken. 'Ja, het zou een eer zijn,' antwoord ik. Hij pakt mijn hand en samen lopen we naar de dansvloer. Hij pakt mijn hand vast en legt de andere op mijn middel. Ik leg mijn hand op zijn schouder en we beginnen te dansen. Het voelt net alsof ik zweef. Wat is hij een goede danser. We blijven naar elkaar kijken. Opeens trekt hij me tegen zich aan. Mijn hart gaat als een wilde tekeer. Wat is dit? Wat gebeurt er? Waarom voel ik me zo vreemd? Waarom ruikt hij zo lekker, en voelt hij zo fijn aan tegen mijn huid? 'Kus me, Sophie,' fluistert hij. 'Wat?' vraag ik een beetje geschokt. 'Sst, het is goed. Het is al goed. Laat me het anders stellen. Mag ik je kussen?' Ik kijk naar mijn vader, maar hij is druk in gesprek met een man die ik niet ken. 'Het is goed, Sophie. Dat is het enige wat hij wil, wat mijn vader wil.' Ik weet het niet. Wat moet ik doen? 'Wees maar niet bang, ik ben bij je.' Hij komt dichterbij, en kust me! Op mijn lippen. Goh, dat voelt eigenlijk best wel fijn. Ik sluit mijn ogen en open mijn mond. Zijn tong glijdt naar binnen en draait rondjes om de mijne. We dansen niet meer, we kussen alleen. Na een tijdje laat hij me weer los. Mijn lippen tintelen nog steeds. Langzaam open ik mijn ogen en kijk hem aan. 'Ik...Wat...Hoe...' stamel ik. Hij grinnikt zachtjes. 'Het is goed, Sophie.' 'Zullen we even naar de kant gaan?' vraag ik hem. Hij knikt en leidt me weg van de dansvloer. We gaan op een bankje zitten. Hij slaat een arm om me heen en kust me weer. 'Sophie, kan ik je even spreken?' Met een ruk trek ik me terug van Sergei. Mijn vader staat voor ons. Ik knik. 'Ja, dat is goed. Ik ben zo weer terug, Sergei.' Hoop ik maar. Hopelijk krijg ik niet over mijn kop. Ik loop achter mijn vader aan, de gang op. Ik ben opeens best bang. Dadelijk gaat hij tegen me schreeuwen, en dat wil ik niet. We zijn op de gang. Mijn vader blijft staan, ik ook. Het is even stil. 'Vader?' vraag ik angstig. 'Het plan verloopt perfect. Hij is helemaal weg van je.' Hij klinkt niet bijster enthousiast. 'Vader, wat is er?' vraag ik hem. 'Zijn vader en ik waren het erover eens dat jullie zouden trouwen, als Sergei je leuk vond. Maar ik krijg nu te horen dat je dan weg uit Frankrijk moet. Je moet met Sergei mee. Ik wil je wat vragen. Houd je echt van Sergei? Want als dat niet zo is, dan lassen we het gewoon af, en blijf je hier.' Ik snap het niet. Eerst wilde hij het zo graag, en nu ziet hij ervan af. 'Maar vader, dit was toch wat u wou?' 'Maar niet dat ze je van me weg zouden nemen!' Dus dat is het probleem. 'Maar vader, ik ben 20. U weet zelf toch ook wel dat ik ouder word?' 'Natuurlijk, maar Oostenrijk is niet naast de deur. Och, je hebt gelijk. Je bent al volwassen. Je kunt dit aan.' 'U moet me vertrouwen, vader. Vertrouwt u me?' Vader lijkt even te twijfelen. Dan knikt hij. 'Ja, ik vertrouw je.' Ik omhels hem even. 'Ik houd van u, vader. Heel veel.' Hij houdt me stevig vast. 'Ik ben trots op je, Sophie.' Hij drukt een kus op mijn voorhoofd. 'Ik ga weer terug naar Sergei, vader.' Hij knikt goedkeurend. Samen lopen we terug naar de zaal. Sergei wacht nog steeds op me. Dan zie ik iets wat me helemaal niet bevalt. Een ander meisje draait om hem heen. Het moet die Spaanse zijn. Ik loop er snel op af. Sergei klaart helemaal op als hij me ziet. 'Daar ben je!' Hij loopt naar me toe en kust me. 'Ik was al ongerust. Wat was er? Waar wilde je vader over praten?' Ik schud mijn hoofd. 'Het is niet meer van toepassing. Alles gaat gewoon door.' Met grote ogen kijkt Sergei me aan. 'Wilde hij de bruiloft aflassen?' vraagt hij geschokt. 'Nou, ja en nee. Hij vond het niks dat ik met je mee ga. Maar ik ben geen meisje meer. Ik kan het heus wel aan.' Hij kust me nog eens. 'Gelukkig maar. Zullen we nog eens gaan dansen?' Net op dat moment stopt de muziek. 'Mag ik jullie aandacht?' horen we een man zeggen. We draaien ons om. Het is de koning. 'Bij deze wil ik een vrolijke mededeling doen. Mijn kleinzoon Lodewijk XVI gaat trouwen, met prinses Marie Antoinette van Habsburg-Lotharingen.' Iedereen begint luid te klappen. Lodewijk staat samen met Marie Antoinette bij de troon en ze kussen elkaar. 'De bruiloft zal morgen plaatsvinden en duurt de hele dag.' Nog meer mensen klappen. Ik draai me om, naar Sergei. Hij kijkt me aan. 'Zullen we buiten een luchtje gaan scheppen?' vraagt hij. Ik knik. 'Ja, dat is prima.' Hij pakt mijn hand en we verlaten de zaal.