Cadeautjes kopen!

Ik zucht en loop de gang in. Deze zak is behoorlijk zwaar. Ik doe hem open en kijk er even in. Wow, dat leken we 30 galjoenen! Wat ongelooflijk veel! Ach, ik zou het hem wel een keer terugbetalen. Ik loop naar buiten. Het sneeuw begint al te smelten. In het ijs begint een wak te komen. Daar kan je niet meer op schaatsen. Niet dat ik kan schaatsen. Ik val steeds. Ik ben volgens mij de enige die naar Zweinsveld gaat vandaag. Ach, wat maakte het uit. Dan hadden we geen lange rijen bij Zonko's of Zacharinus. Ik loop naar de poort en duw hem open. Hij staat bijna altijd open. Dat wisten de eerstejaars gelukkig nog niet. Anders was de heleschool in Zweinsveld. In de sneeuw waren geen voetstappen te zien. Alleen die van mij. Ik zucht en adem de koude winterwind in. Zweinsveld kwam al in zicht. Ik had eigenlijk nog geen idee wat ik voor Severus en Remus ging kopen. Ik wist wel iets voor James, Sirius en Peter. Zonko's had altijd foptoverstokken. Als je die dan aanraakte veranderen ze in een kanarie of een vis. Ik grinnik. Voor hen had ik tenminste een cadeau. Ik loop de lege winkelstraat in van Zweinsveld. Het zag wel gezellig uit. Overal schenen lichtjes door de ramen en er branden kaarsen. Ondanks de regenwolken boven me, was het best licht. Ik loop Zonko's in en zoek een paar mooie stokken uit. 'Zo, zo. Wat doet zo'n mooie dame hier?' vraagt de jongen achter de toonbank. 'Oh, ik ben kerstcadeaus vergeten,' zeg ik rood, zonder hem aan te kijken. Zijn ogen boren in me, en ik kan het niet laten om toch te kijken. Hij had helderblauwe ogen, bruin haar en een lieve glimlach. Hij leek niet meer dan 18. 'Werk jij hier?' vraag ik. De jongen knikt.
'M'n oom is de baas van Zonko's. Dus ik heb hier een baantje. Ik ben verleden jaar afgestudeert,' legt hij uit. 'Oh, leuk voor je,' zeg ik glimlachend. 'Voor wie zijn deze stokken?' vraagt de jongen nieuwsgierig. 'Oh, een paar jongens. Ze zijn allemaal smoor en ik wil ze eens terugpakken,' glimlach ik. 'Goede truc. Zelf al een vriendje dan?' vraagt hij. 'Oh, ik ben Daniël.' Ik schud m'n hoofd. 'Wel ééntje op het oog. Maar hij is vast niet op mij. Leuk je te ontmoeten, Daniël. Ik ben Yasmine,' stel ik mezelf voor. 'Ach, jammer. Maar die gast moet toch wel op jou zijn, als ze zo'n mooi hoofdje hebt,' grijnst Daniël. Ik glimlach terug. 'Daniël? Mag ik je wat vragen?' vraag ik. Daniël knikt en kijkt me belangstellend aan. 'Weet jij wat voor hem?' vraag ik. Daniël kijkt even denkend omhoog. 'Aan het eind van de straat staat een juwelier. Hij is pas open. Misschien vind je daar wat,' zegt hij. Ik kijk hem glunderend aan. 'Dankje!' zeg ik meteen, en ik druk een kus op z'n wang. Daniël word rood. 'Graag gedaan. Ga nu maar, ze sluiten zo,' zegt hij. Ik knik en loop de winkel uit.