..x

Daar zat ik dan, op de fiets terug naar huis. Eigenlijk was ik over 3 uurtjes pas klaar, maar mijn moeder belde de school en zei dat ik zo snel mogelijk thuis moet zijn. Ze zei dat op een nogal verdrietige stem. Ik voel me duizelig. Het kan van alles zijn, misschien hebben we de loterij gewonnen? Nee, want dat zou ze niet met een verdrietige stem hebben gezegd. TOOEEEET!!! ‘AAAAAAAAAAH!!’ Ik reed door rood en werd bijna aangereden.. Ik was te diep in mijn gedachte. Ik moet me nu even concentreren op de weg. Ik was bijna thuis, hier de hoek om en dan ben je er. ‘Niks aan je moeder vertellen van wat er daarnet is gebeurd’ zegt een stemmetje in mijn hoofd ‘Anders wordt ze nog verdrietiger door jou!’ Ondertussen deed ik mijn fiets in de schuur en liep naar de voordeur. Ik pakte mijn sleutel en probeerde de deur met bibberende handen open te maken. De deur ging open en ik ging naar binnen. Ik hoorde zacht gehuil van de woonkamer komen. Ik wou naar de woonkamer rennen om te zien wat er is gebeurd, maar het leek alsof mijn voeten vast zaten aan de grond. Langzaam liep ik de woonkamer in. Toen heb ik iets gezien dat ik nooit eerder heb gezien…

Ik zag mijn moeder op de bank met de telefoon in haar handen vastgeklampt. Ik rende naar haar toe. ‘Wat is er?!’
‘Je.. je …’
‘Wat? Mam, vertel me wat er is!’
‘Je.. je vader…’
Ik keek haar met grote ogen aan.
‘Nee.. zeg niet dat hij …’ Ze keek me aan en knikte.
‘Ja schat. Het is nu eenmaal zo. Ik kan er niks aan doen’
Ik ging naast haar zitten en begon te huilen uit schuldgevoel. ‘Stomme Kanker!! Waarom? Waarom gebeurt mij dit? Waarom ben je niet naar je vader toe gegaan voordat hij is overleden? Waarom? Het is allemaal jou schuld! Zonder jou was hij veel gelukkiger in het leven! En nu is hij dood!’ Allemaal vragen dwalen in mijn hoofd. Ik schrik als opeens de telefoon overgaat. Mijn moeder keek op de telefoon om te zien wie het is. Ze zucht en geeft de telefoon aan mij.
‘Neem jij maar op.’
Ik neem de telefoon aan en kijk wie er heeft gebeld. Ik zie een welbekende naam staan..