Chapter 3

*100 jaar later ( ik lijk 16 jaar)*
Ik word wakker door de zonnestralen op mijn gezicht. Je hebt altijd een paar geniepige stralen die toch door de gordijnen geraken. Ik zet mij recht. Eigenlijk heb ik in lange tijd niet meer aan die familie gedacht. Eigenlijk denk ik niet meer over hun als mijn familie. De Noahs zijn mijn familie en de Earl.
“Oh, het is 8 uur. De Earl komt om 9 uur om te ontbijten met de familie. Ik zal maar opstaan hij zou niet tevreden zijn als ik afwezig was.” Zeg ik met een geeuw en als een of ander teken hoor ik plots een stem “Ai-chan! Ai-chan ben je wakker? De Earl komt binnen een uur, hij is Tyki zoeken! Pff, en dat noemt zichzelf een gentleman. Je moet hem bijna tot hier slepen.” De laatste 2 zinnen kwamen er mompelend uit en ik weet dat ze niet helemaal voor mijn oren bedoeld waren. Ik probeerde niet in lachen uit te barsten: “Ja Road, ik ben wakker! Ik zie je over een half uurtje beneden!” “Ok Ai-chan” zei ze met een onschuldig stemmetje, maar ik weet beter dan over Road te denken als een onschuldig meisje. Toch zou ik niet zonder haar kunnen, mijn zusje.
Met een zucht sta ik op en kijk eens rond. Sinds ik hier ben aangekomen, heb ik altijd van mijn kamer gehouden. Mijn slaapkamer is niet gigantisch gelijk die van de anderen, maar ik wou het klein houden. Aan mijn slaapkamer hangt mijn badkamer en ik heb ook een inloopkast. Maar de ruimte achter de derde deur is mijn favoriet! De wanden zijn kasten die van de grond tot het plafond gaan en gevuld met boeken die terug gaan tot in de oudheid met een haard en daarvoor een sofa. In het midden van de kamer bevindt zich een grote vleugelpiano. De Earl leerde mij spelen toen ik klein was en genoot er altijd van als ik voor hem speelde.
Ik ging naar mijn badkamer, douchte mij, etc. Na 20 minuten sta ik terug voor de spiegel en veranderde in mijn Noah-vorm. Ik zie nu niet langer een monster. Nee, ik vind mijzelf mooi in mijn noah vorm en voel mij machtig. Mijn gouden ogen zijn zelfs voor een Noah erg doordringend en maar goed ook iets moet Devitto soms aan het zwijgen krijgen!
Plots dacht ik terug aan mijn droom. Ik heb al lang niet meer aan mijn leven voor de Earl gedacht en waarom zou ik ook? Hier heb ik niks anders dan geluk gekend! Dus waarom zou ik terugdenken aan de pijn?