Deel 221

Nick Pov.

Zo’n twee uur later heb ik een boek uit en Gaby heeft de hele boel schoongemaakt. Ze wilde niet dat ik haar zou helpen. Ze kon het zelf echt wel, zei ze letterlijk. Ik laat me vallen op het bed en Gaby komt er naast liggen. Zo liggen we een tijdje. Dan klim ik weer een beetje overeind en zit ik naast haar op bed. Ze kijkt me, nog altijd liggend, aan. ‘Luiwammes!’ ‘Puh, wie heeft net gelezen en wie schoongemaakt?’ ‘Wie wou er geen hulp!’ Ze steekt haar tong uit. Ze is zo leuk.. Ik kijk haar diep in haar ogen, alsof ik haar aan het hypnotiseren ben. ‘Nick, wat ben je aan het doen?’ Verstoort ze de magie. Ik blijf haar aan kijken. Ze kijkt terug. Langzaam komt ze overeind. Al snel zit ze recht naast me, met haar haren naar achteren geslagen zodat ze niet in haar gezicht komen. Ik buig me licht naar voren. Gaby kijkt weer recht naar voren, ik kijk nu tegen haar wang aan. ‘Gaby..’ Fluister ik bijna. Ze kijkt weer naar mij en ik buig me naar haar toe. Ik zoen haar. Tot mijn verbazing draait ze zich van me weg. ‘Sorry. Doe je niet aan zoenen voor dat je met iemand hebt? Laat het me dan vragen.’ Ik pak haar hand vast en draai haar hoofd naar me toe. ‘Gaby, wil je met mij?’

Joe Pov. *evil lachje*

Ik struikel bijna over een dode plant die door de kamer heen ligt. Dit hotel is nou niet bepaald het beste. Gelukkig blijven we hier maar één nacht, als de vlucht morgen tenminste wel gaat. Ik klik de tv aan en veeg het laagje stof van het beeld. Geen nieuws over het vliegtuig. Er is een zwijmelserie op het kanaal. Deze serie heb ik al eens gezien met Relinde, toen we net met elkaar hadden. Daar kan ik nu dus echt even niet tegen. Ik doe hem weer op stand-by, veeg wat viezigheid van het bed af en laat me dan op het bed vallen. Relinde, waar ben je toch. Leef je nog? ‘Joe.’ Een stem die me bekend voor komt klinkt door de kamer. Ik schiet omhoog. ‘Hallo?’ Razendsnel zoek ik de kamer door met mijn blik. ‘Wie was dat!’ ‘Ik, je kent me toch wel?’ ‘En mij!’ Twee verschillende stemmen die me erg bekend voor komen. Wie had er toch zo’n stem? Was het.. ‘Coco?’ Een giechelig lachje. ‘Hallo Joe.’ Verbeeld ik me dit nu? ‘Ben jij dan Jitske?’ De andere stem geeft antwoord. ‘Goed geraden, Joe.’ Een schim verschijnt op de muur. Het was Coco’s schaduw. Op een andere muur kwam Jitske’s schaduw. Word ik gek?