Wat is er gebeurt?!

M'n hoofd bonkte. M'n hele lichaam deed zeer. Zelfs de zachte stof van de deken voelde ik niet. Ik kreunde even. 'Ze is wakker,' hoorde ik vaag. Ik opende m'n ogen. Meteen scheen er fel licht in. 'Madame Plijster, ze is wakker!' riep iemand. De woorden deden pijn in m'n hoofd. Ik zag vaag hoe Madame Plijster aan kwam rennen. 'Je hebt een flinke klap gehad, lieverd. Drink dit maar, dan voel je je beter,' glimlacht Madame Plijster. Ik knikte en pakte het bekertje moeizaam vast. Ik nam één grote teug. Een bittere vieze smaak vulde m'n mond. Ik proestte en kokhalsde het er weer uit. 'Wat? Dacht je dat het pompoensap was?' vraagt Madame Plijster met één opgetrokken wenkbrouw. Ik zuchtte en dronk de rest met dichtgeknepen neus op. 'Oh, er is trouwens bezoek voor jullie beide,' hoorde ik haar roepen. Ik keek even om me heen. Beide? Ik was alleen... toch? M'n ogen waren gewend aan het felle zonlicht en ik keek nu helderder om me heen. In het bed naast me waren de gordijnen gesloten. Remus? 'R..Remus?' vraag ik hakkelent. Het gordijn werd opzij geschoven. Remus keek me bedroefd aan. 'Je hebt je best gedaan,' fluistert hij. 'Wat is er gebeurt?' vraag ik angstig. Remus kijkt me rood aan. 'Ik heb hem bijna vermoord... Net als jij,' fluistert hij. 'Maar... Hoe... Wat... Hoe is hij dat ontkomen?' vraag ik. Remus wijst naar het voeteneinde van m'n bed. James lag te slapen in een stoel. 'J-James?' stamel ik. Remus knikt. Ik keek James aan.