Mijn patronus?

Mijn adem stokte in m'n keel. Ik wist dat een patronus niet zou helpen. Maar Remus zou rustiger van worden, dat wist ik zeker. Ik keek hem recht aan in z'n gele ogen. 'Ex... Expecto Patronum,' riep ik. Dit keer was er geen rook. Dit keer kwam er echt iets uit. Alleen leken het er twee. Een... Een weerwolf en een Hinde. Het leek alsof ze aan elkaar gesmolten waren. Maar de weerwolf won, en de Hinde verdween. Remus keek verbaasd naar mijn patronus. Remus haalde uit met z'n enorme klauw en mijn patronus verdween weer. Hij sloeg m'n toverstok uit m'n handen. Ik werd door de klap op de grond gesmeten. Ik kroop steeds verder achteruit. 'Hier, beest! Kom hier!' hoorde ik. Severus had z'n stok getrokken en vuurde simpele spreuken op hem af. 'Kom hier, dan!' M'n hart bonsde in m'n keel. Remus wendde zich af en liep op Severus toe. Severus keek me even aan. Ik knikte. Hij mocht doen wat hij wilde.
'SectumSempra,' riep Severus. Een rode flits verblindde me even. Ik hoorde een doffe dreun. Remus lag op de grond. Ik knipperde even en snelde naar hem toe. Hij was geen weerwolf meer. Ik keek op m'n horloge. Het was nog niet zo laat. Grote sneeën waren in z'n huid gekerft. Remus opende z'n ogen. 'Het spijt me,' fluisterde hij. Ik keek hem even aan en pakte toen m'n stok. 'Balsemo,' fluisterde ik. De wonden verdwenen. Maar bijna meteen veranderde hij weer. Dit keer sloeg hij mij tegen de muur aan. Alles werd wazig voor m'n ogen. Ik zag nog net een groot hert voor me springen. Daarna kon ik niets meer zien. Ik verloor langzaam het bewustzijn en alleen de woorden van Remus hoorde ik nog. Het spijt me...