Het krijsende krot

In de tunnel was het vochtig en klam. Voor me zag in James' voeten kruipen. 'J-James, laat me er langs!' riep ik. Ik kroop snel naar hem toe en passeerde hem. 'Houd hem tegen, alsjeblieft. Je weet niet wat-' Ik keek achterom. 'Ik ken zijn geheim,' zei ik. James verstijfde en knikte zacht. Het leek wel alsof ik een marathon kroop. Ik zag het licht al. Zelf wist ik niet waar het heen ging. Vast iets waar Remus alleen kon zijn. Ik wist zoeven niets. Maar ik dacht er niet lang overna. Ik was bij het eind en James een heel eind achter me. Ik hijgde. Ik trok mijn stok alvast. Die zou ik vast nodig hebben. Boven me hoorde ik gestamp en gegrom. Shit! Ik rende de trappen op. James was ook uit het gat en rende ook de trap op. We hoorde een oorverdovende brul. 'Remus! Severus!' gilde ik. Het gegrom werd ingehouden. Maar het hield niet op. Ik rende een hal door en smeet de deur open. Severus zat in een hoek ineengedoken. Een enorme weerwolf stond voor hem. Het leek alsof ik geen adem meer kreeg. Severus keek me angstig aan. Zijn stok was nergens te bekennen. 'Sorry,' fluisterde ik. 'Petrificus Totalus!' riep ik. Remus viel verstijfd neer op de grond. Ik schopte Severus' toverstok naar hem toe. De verstijf spreuk had niet veel effect op Remus. Hij stond bijna meteen weer op. Dit keer richtte hij zich tot mij. Ik hief m'n stok op en hoopte dat het werkte. 'Expecto Patronum,' riep ik. Ik dacht krampachtig aan Draco. Maar nu kwam er alleen een wit soort stoom uit m'n stok. 'Denk aan het beste moment in je leven,' riep Severus me toe. Het eerste wat me tebinnen schoot was de kus...