Ik houd hem tegen!

'Severus, blijf alsjeblieft nog even?' vraagt Lilly lief. Ik hoorde gelijk aan Severus' stem dat hij twijfelde... 'N-Nou... Ik moet eigenlijk... ik moet eigenlijk weg... Ik spreek je morgen nog wel...' Ik hoorde voetstappen dichterbij komen. Dus Lilly kon Severus niet tegenhouden. Dan doe ik het. Severus donkere gestalte verschool zich in de bosjes vlak bij. Ik sloot m'n ogen en zette het op een sprint. Severus keek geschrokken om toen ik voor hem stond. 'Ik ga wél,' sneert hij meteen. 'Nee, dat doe je niet!' riep ik terug. Ik zag Lilly's hoofd om de hoek verschijnen. 'En waarom zou ik dat niet kunnen?' zei hij kil, terwijl hij z'n stok ophief. 'Omdat ik wéét wat er gebeurt, en ik wil je die ervaring besparen,' zei ik. Dit keer was het waar. Dit was geen leugen. De leugens die ik wekenlang had verspreid. Dit was waar. Eindelijk hoefde ik niet meer te liegen. 'W-Wat bedoel je?' vraagt hij verbaast, terwijl zijn toverstok een stuk zakt. Ik keek hem aan. Alles moest eruit. Het kon niet anders. Tranen biggelden aan diggelen op het gras. Mijn tranen. Severus kwam beschermend naar me toe. 'Je begrijpt het niet,' fluisterde hij in m'n oor. Ik keek hem bedroefd aan. Even dacht ik Draco te zien. Draco's stem. 'Ik moet dit doen.' Hij liet m'n handen los en rende naar het gat in de beukwilg. De tranen hielden niet op. Ik huilde. Ik huilde mijn zorgen eruit. Lilly kwam naar me toe. 'We moeten naar James,' fluisterde ik. Lilly knikte. Ze snelde het kasteel weer in. Na een paar minuten kwam ze met James aangerent. Sirius kwam er achteraan. 'Je bent gek!' hoorde ik James roepen. Sirius was lijkbleek. Net zo bleek toen ik hem geraakt had. James verdween het gat in. 'Lil, ik ben je heel dankbaar als je morgenochtend zou doen alsof je van niets wist,' fluisterde ik haar in. Ze knikte. Ik veegde m'n tranen af met de rug van m'n hand en rende ook het gat in. Hij moest daar weg.