H. -02

'Ayleth!', gilde ik. Een koude hand sloot over mijn mond. Ze was sterk, en ik deed verder geen moeite tegen te stribbelen. Snel werd ik meegesleurd, de bomen in. Ik huilde en beet op mijn lip. Het meisje leek te zweven en raakte de bladeren nauwelijks aan. Ze liep moeiteloos tussen de dennen door.
'Alfeblie,' begon ik, maar de hand om mijn mond drukte de rest van mijn woorden weg. Slanke bleke vingers sloten mijn ogen. Ik probeerde rustig te ademen. Het was maar een nare droom, ik had ook zo veel fantasie.
'Nee!,' siste ze. Ik rilde. Ik had zover ik wist niks gezegd, dus hoe kon ze dan..? 'Stilte.' Ze had een raar accent, zelfs na het horen van deze korte woorden viel het me op. Langzaam begon ik slaperig te worden, het was nog lang geen licht. Ik werd heen en weer gewiegd, en ik voelde hoe een paar handen me in haar armen nam. Het duurde niet lang voor ik in slaap viel.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd was het eerste wat ik zag haar. Ze zat roerloos op een steen tegenover me. Ik gaapte achter mijn hand en ze keek me vernietigend aan. Daarna stond ze langzaam op, ogen nog altijd op mij gericht. 'Kom,' beveelde ze. Ik dacht niet na en gehoorzaamde.