010

Je draaide je gezicht weg en hoorde de auto remmen. Toen je na een tijdje nog altijd geen klap had gevoeld, keek je verbaast terug. De auto was voor jou neus gestopt. Je zuchtte opgelucht en keek toen weer bang het bos in. Je hoorde iemand zijn deur dicht trekken maar keek nog altijd niet weg van het bos. De persoon kwam voor je staan en je zag dat het Jacob was. Hij keek je bezorgt aan. Jacob: gaat het wel? jij: ehm ja. Je keek nog voor de laatste keer naar het bos en wende toen je blik af. Jacob: ik breng je wel naar huis Kira. jij: dankje Jacob. Je keek hem blij aan en hij lachte weer met die o zo mooie lach. Je voelde kriebels in je buik maar je probeerde er niet op te letten. Waarom zou hij iets voor jou voelen? Bij jou thuis aangekomen bleef je nog even zitten in de auto. jij: kom je nog even mee naar binnen? Jacob: ik kom juist van hier. Je maakte een geluidloze ‘o’ en stapte toen uit. Jacob: maar ik wil zeker mee naar binnen gaan. Je glimlachte eens en deed de autodeur dicht. Je deed de voordeur open en draaide je om, om te kijken waar Jacob bleef maar tot jou wonder was hij al lang bij je waardoor je verschoot. Jacob: gaat het echt wel? Je keek in zijn ogen en knikte afwezig. Jullie gingen binnen, je pakte iets te drinken voor jullie waarna jullie naar jou kamer gingen. Je zag Jacob zijn neus optrekken alsof er iets stonk maar dat had je jou vast wel verbeeld. Je pakte toen jou tekenspullen uit je tas en legde die terug op jou bureau. Jacob: mag ik eens kijken? jij: ik weet niet, zo goed ben ik niet. Jacob: alsjeblieft? Zei hij met zijn hese maar prachtig warme stem. Hij trok van die puppy oogjes en toen kon je niet anders dan instemmen. Jacob ging blij van jou bed af en toen viel je blik weer op je kast. Hmm vreemd, dat is al de tweede keer dat hij open staat.