Op zoek

Ik wreef nog één keer met de rug van m'n hand over m'n ogen. Alle tranen moesten weg. Ik schaamde me dood. 'Maar... Wat is er gebeurt dat jullie er allebij zo de duppe van zijn dan?' vraagt Lilly voorzichtig.
'Severus heeft een spreuk ontworpen die enorme schade aan brengt. Ik deed hem op Sirius. Maar ik wist niet dat hij zo erg was. Nadat ik Sirius weer had geholpen stond Severus gewoon te grijnzen. Hij vond het helemaal niet erg. En dat vond ik niet kunnen,' legde ik uit. 'Het is ook niet normaal. Maar zo is hij nou eenmaal. En ze pestten hem ook wel heel erg,' mompelde Lilly. 'Ik weet het, maar ik was er niet bij...' mompelde ik. Ze knikte. 'Jullie hebben allebij wel een punt,' glimlachte ze. Ik glimlachte terug. 'Dus ik kan op je rekenen vanavond?' vraag ik. Ze knikte. 'Verzin een smoes ofzo, laat niet weten dat jij het weet en ik.' Ze knikte weer. 'Ik denk dat ik maar naar de leerlingenkamer ga. Ze wachten op me...' mompelde Lilly. 'Oké, ik blijf nog even hier,' zei ik. Lilly glimlachte en liep de grot uit. Ik wachtte tot ik haar in het kasteel zag verdwijnen en griste mijn tas. Ik wilde naar die lul opzoek. Maar ja, het was wel een lieve lul. Ik racete de berg af. Ik struikelde een paar keer. Maar ik krabbelde snel weer overeind en rende verder. Severus kende heel dit gebied. Hij kende alles hier. Ik zuchtte. Hij kon we kilometers weg zijn. Of zo dicht bij dat je het niet zag of kon weten. Ik begon maar met zoeken in alle spleetjes waar je doorheen kon. Misschien was er ergens een holle ruimte.