Wat moet zij hier?

Mijn ogen wendde langzaam aan het licht. 'Evers?! Wat moet jij hier!' riep ik kwaad. Ik krabbelde overeind en keek kil in haar gezicht. Mijn ogen boorde in de mijne. Ze stonden droevig. Het leek was alsof ze pijn en verdriet uitstraalde. Mijn gezicht vertrok. 'Ik vraag het nog één keer, wat moet je hier, Evers?' Ze keek me even rood aan. 'S-Severus...' mompelde ze. 'Wat is er met die achterbakse kwal?' vraag ik kwaad. Ik merkte dat ik veel kwader over hem sprak dan ik dacht. Misschien omdat ik jaloers was. Jaloers dat hij nooit ruzie had met Lilly. 'Ik weet dat je dat niet meent Yasmine,' zei ze. 'Ach, wat weet jij er van!' snauwde ik kwaad. 'Ik- Ik heb alles gezien.' 'DUS JE VIND HET NORMAAL OM IEMAND TE BESPIEDEN?' gilde ik. 'Je lijkt zo veel op hem...' fluisterde ze. 'HOEZO?! HOEZO, LIJK IK OP DIE ACHTERBAKSE KWAL DIE MIJ HEEFT LATEN STIKKEN?! Je bent m'n moeder niet! Donder op Evers!' Ze krabbelde niet terug, zoals griffoendor gewoonlijk zouden doen. Maar keek me uitdagend aan. Dit was niet de kant van Lilly die ik gewend was. Maar misschien had ik haar verkeerd beschat. Misschien zat er meer in dat meisje. 'Hij heeft je niet laten stikken. Je weet niet hoe kapot hij er van is. Je weet niet hoe hij zich voelt,' legde ze uit. Maar ik wilde dit niet horen. Ik wilde dat ze wegging. Ik worstelde met m'n gevoelens. En daar kon ik haar niet bij hebben. 'Ik weet wel hoe hij zich voelt!' gilde ik, met tranen in m'n ogen. 'Hoe dan!' riep ze terug. Ik zag een traan over haar wang. 'Omdat ik me ook zo voel! Nou goed?!' gilde ik, terwijl ik in een huilbui barsste.