Nadenken over je fouten kan helpen

Ik streek neer bij het plateau. Eigenlijk hoopte ik dat Severus hier zou zijn. Ik keek stiekem de grot in. Niet weer! Hoe kon hij toch altijd spoorloos verdwenen zijn? Ik zuchtte en liet me huilend neervallen tegen de muur. Waarom kon ik ook niet zo zijn als de andere? Waarom deed ik altijd iedereen pijn? Ik kan niet goed met mijn gevoelens omgaan. Maar ik laat me ook veel te snel gaan. Mijn gesnikt echode door de grot. Alle geberutenissen spookte door m'n hoofd. Ik wilde terug. Ik wilde terug naar Draco, Daphne, Pansy, Blaise, Theodoor, Korzel en Kwast! Ik wilde terug naar die leraar die zo nors toverdranken gaf. Ik wilde naar mijn tijd terug. Ik snikte. 'Y-Yasmine, je moet je v-vermannen. Ho-oud op me h-huilen!' snikte ik tegen mezelf. Ik veegde met de rug van m'n hand m'n tranen weg. Hij was gewoon een stom rotjoch. Maar ik wist dat dat niet waar was. Misschien heeft hij ook problemen? Ik kon me ook nooit voorstellen dat je zo gepest kon worden. Omdat bij ons ik altijd het populairste kind was, op Draco na dan. Misschien heb ik ook niet helemaal goed gehandeld? Die jongen heeft nooit echt een goede vriendin gehad. In ieder geval, niet van Zwadderich. Misschien dat ik... Nee, je hebt een keuze gemaakt. Als je terug komt dan denkt hij misschien dat je een watje bent. Maar... Ik moet vanavond hem toch tegenhouden? Ik gun hem de dood niet. Maar het leek hem helemaal niets te schelen dat Sirius zo gewond was. Hij heeft immers die spreuk zelf gemaakt. Mijn verdriet maakte plaats voor opklaring. Misschien als ik hem zou tegenhouden dat ik dan weer indruk zou maken? Ik zuchtte. Het begon al te schemeren. Ik stond op en pakte de bezem. Ik liep naar buiten met m'n hoofd gebogen. Ik voelde dat m'n hoofd ergens tegenaan botste. Ik viel achterover. 'Auw... KUN JE NIET UITKIJKEN OFZO?!' gilde ik. Ik keek in het licht, maar zag zo dat het een meisje was. Een meisje? Wie is mij gevolgd?