Gebroken vriendschap.

Severus bekeek me vanaf top tot teen. Alsof gek geworden was. 'Die is weg,' mompelde hij. Ik vertrok geen spier. Maar diep in mijn brak m'n hart. Hoe kon hij zoiets zeggen?! 'Dan lijkt het verstandig dat wij geen vrienden meer zijn,' mompelde ik kil. Maar daar deed ik zoveel moeite voor dat er een traan over m'n wang liep. Ik zag Severus' ogen groot worden. Zijn onderlip trilde. 'N-Nee! Wacht!' riep hij wanhopig, toen ik hem de rug toe keerde. 'Ik had het fout, ik kan geen vrienden zijn die mijn vrienden uitlacht. Misschien kan je toch beter met Evers optrekken,' mompelde ik. Ik beende weg. Maar tranen vulde mijn ogen. En stiekem hoopte ik dat hij me weer achterna zou gaan. Maar... Was hij nog wel die jongen van eerst? Dat moest haast wel. Je kon niet in deze paar maanden zó veranderd zijn. Ik gaf een kleine snik. Maar Severus was buiten gehoorsafstand. Dus hij zou mijn pijn niet voelen. Misschien niet. Of hij was misschien blij dat hij van me af was. Ik ben ook niet de makkelijkste. Ik kan ook niet naar Remus. Sirius, James en Peter ook niet. Wat moest ik nou? Ik had onze vriendschap verbroken, en dan moest ik hem vanavond tegen gaan houden? Hoe langer ik er over nadacht hoe kwaader ik werd. Dan moet ik hem nog gaan tegenhouden ook, voor zijn somiteiten! Ik balde mijn vuisten. Ik moest ergens tot rust komen. Het verboden bos? Nee, maar dat kende ik wel als mijn broekzak. De leerlingenkamer? Nee. Daar hadden we teveel bemoeizuchtige mensen. Ik zuchtte. Opeens schoot de perfecte plek mijn hoofd binnen. 'De grot!' riep ik uit. Meteen sloeg ik m'n hand voor m'n mond. Ik keek achterom. Maar Severus was nergens meer te bekennen. Ik kneep mijn ogen samen. Ik zag niets op het plateau. Ik rende het kasteel binnen. Ik probeerde zo veel mogelijk mijn rode ogen te verbergen. Dat nog niet zo makkelijk was omdat iedereen me begroette. Ik gaf snel iedereen een 'Hey!' maar rende toen weer veder. Ik kwam aan bij het zwerkbalveld. Hoewel ik niet bij het team zelf zat nam ik een schoolbezem en stapte op. Eigenlijk in mijn tijd was ik Jager. Samen met Blaise en Theodoor. Draco was zoeker. Daphne en Pansy drijvers. En Millicent Bulstrode was de wachter. Ik zette af, en racete naar de grot. Die grot, waar ik alleen kon zijn. Mezelf.