Hoe kon zoiets gebeuren?

Ik beende steeds sneller weg. Maar ook steeds sneller hoorde ik de voetstappen. Dit was zinloos. Severus was veel langer dan ik was, en kon me met een paar stappen inhalen als hij dat wilde. Ik keek over m'n schouder of Sirius, James en Peter al weg waren. Die waren gelukkig weg. Ik keek snel om me heen. Hier was niemand. Ik stopte, Severus stopte ook. Ik draaide me om en keek hem kil aan. Ik viel ook meteen met de deur in huis. 'Waarom heb je ooit zo'n spreuk gemaakt,' sneerde ik. Hij keek even kil terug. En weer kwam het in me op, hoeveel hij die jongens haatte. Ik zag weer Professor Sneep voor me. Eerst leek het onmogelijk dat deze jongen later die man was geworden. Maar alles viel op z'n plaats. Ik kon niets, helemaal niets, aan deze jongen veranderen. Hij zat vol haat, die hij niet kan luchten. Ik keek naar hem vol medelijden terwijl de woorden langzaam tot me doordrongen. Ze klonken in mijn oren net zoals de jongen als eerst, maar ik wist dat hij dat niet was. Vooral nu niet. 'Weet je het dan nog niet? Ik haat ze volledig, het kan me ook dan geen flikker schelen wat er met ze gebeurt!' donderde hij. Ik keek hem vol medelijden aan. 'Wat is er met de jongen gebeurd waar ik zo mee kon lachen? Waarmee ik elke geheime plek ontdekte? Waar ik mee zoende?' vraag ik. Hij keek me verbaasd aan. Hij verwachtte vast dat ik terug zou snauwen. Maar ik was niet zo als hij. Misschien was ik niet echt een Zwadderaar. Maar dat betekende niet dat als je bij Zwadderich hoorde, je alleen met Zwadderaars om kon gaan. Ik vond het altijd al belachelijk, maar nu zag ik wat een echte Zwadderich-Prins inhield. In mijn tijd noemde ze Draco zo. Maar ik stond nu regelrecht voor de echte.