Dit wilde ik niet!

Alles om me heen verdoofde. Alles leek in slow-motion te gaan. Een grote bloedvlek vulde Sirius' shirt. En pas toen bedacht ik me waarvoor hij die spreuk had uitgevonden. Maar dit wist ik niet! Dit wilde ik niet! Ik keek geschrokken en bang naar Severus. Hij ademde zwaar en keek met grote ogen naar Sirius, maar een kleine glimlach sierde zijn mond. Nu pas zag ik in hoe veel Severus de Marauders haatte. Als hij dacht dat ze dit verdiende dan was het wel heel erg. Of ik was gewoon geen goede Slytherin. 'WAT HEB JE MET HEB GEDAAN!' werd er in m'n oor geroepen. Ik schrok op uit mijn gedachtes en scheurde mijn blik los van de bloeddende Sirius. Ik keek op naar James. 'James.. I-ik wist.. Ik wist niet dat...' stotterde ik. 'ALS JE NIET WIST WAT HIJ DEED WAAROM SPRAK JE HEM DAN UIT!' snauwde hij. Ik keek hem wanhopig aan. Maar hij toonde geen medelijden. 'Laat... Laat me het goedmaken,' zei ik wanhopig. 'Je hebt al genoeg gadaan!' sneerde hij, en hij wilde me opzij duwen. Maar ik ontweek hem behendig en knielde neer bij Sirius. Hij had z'n ogen stijf dichtgeknepen en ademde net zo zwaar als Severus. Ik mompelde zachtjes : 'Balsemo.' De wond verdween en het bloed keerde terug in zijn lichaam. Sirius deed zijn ogen verwonderd open. Hij keek me verbaasd aan, alsof hij verwachtte iemand anders te zien. 'Dit wist ik niet... Sorry Sirius,' mompelde ik. Hij keek me even aan. 'Als je het echt niet wist, geeft het niet. Maar... waar heb je zo'n krachtige spreuk vandaan?' vraagt hij. Ik wierp gauw een blik naar Severus. 'Een vriend van me heeft deze gemaakt, hij zei dat het een kietelspreuk was,' loog ik. Ik hielp Sirius overeind. 'Sorry, nogmaals. Ik wist het écht niet.' Sirius glimlachte naar me. 'Ik geloof je. Jij zou dat nooit doen, zelfs niet tegen zo'n hufter als ik,' glimlachte hij. Ik lachte even maar pakte toen mijn tas op. 'Ik denk dat ik een einde ga lopen,' zei ik tegen de vier jongens. Ik wist bijna zeker dat Severus me achterna zou komen. En ik kreeg gelijk...