In de ziekenzaal

Ik keek nog één keer over m'n schouder om te zien of James, Sirius en Peter al weg waren. Maar van hun was geen spoor meer te bekennen. Ik duwde de deur zachtjes open en keek naar binnen. Er was maar één bed bezet. Maar daar lagen ook gordijnen voor. Was het dan zo erg? Madame Plijster kwam uit haar kantoortje gelopen. 'Ik weet dat je het weet. Ga maar even bij hem kijken,' zegt ze. Ik knikte en liep naar het bed. Ik schoof zacht de gordijnen opzij. 'Remus?' vraag ik. De jongen in het bed leek helemaal niet op Remus. Hij was lijkbleek en had wallen onder z'n ogen. 'Hey Yas,' grijnsde hij. 'Hoi,' groette ik terug. Hij glimlachte naar me. 'En, is het geluk?' vraagt hij. Ik schudde m'n hoofd en ik voelde weer tranen prikken. 'Nee... Ik heb overal gezocht. Ik dacht echt dat hij op bepaalde plekken was. Maar...' zei ik zacht. Hij keek naar m'n schoenen. Dit was niet het beste onderwerp waar ik over wilde spreken. 'Rustig maar, we houden hem wel tegen. Ik heb het aan Madame Plijster gevraagt, maar ik moest toch echt naar het krijsende krot,' zegt Remus. 'Heb jij een plan dan?' vraag ik. 'Eh...' Ik keek hem even aan en besloot mijn plan voor te stellen. 'Wat als... wat als ik hem opwacht en hem tegenhoud?' stelde ik voor. Remus' gezicht klaarde op. 'Waarom heb jij altijd van die goede ideeën?' vraagt hij lachend. Ik begon te blozen. 'Oh... Ik... Nou...' stamelde ik. Remus grinnikte. Ik ging in de stoel naast zijn bed zitten. 'Wil je me één ding vertellen?' vraagt Remus, zijn glimlach was verdwenen. Ik slikte. 'Nou?' vraag ik. 'Is Sneep jou vriendje?' vraagt hij. Ik keek hem verbaasd aan. Als het goed was, wist niemand over die stomme kus. Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, gewoon vrienden,' glimlachte ik, 'gewoon goede vrienden.' Om Remus' gezicht verscheen een brede grijns. 'Wat valt er zo te grijnzen?' grinnikte ik. 'Oh, niets,' glimlachte hij. Ik boog me over het bed heen. 'Nee, zeg maar. Wat bedoelde je nou wel?' vraag ik glimlachend. Zijn ogen boorde in de mijne. 'Nou... Dat... Dat ik...' stamelde hij rood, maar hij wendde zijn ogen niet af. 'Dat je wat?' Hij zette een glimlach op. 'Nou dat ik... dat ik...' Ik glimlachte. 'Dat ik je leuk vind...' zeiden we tegelijk. Onze lippen raakte elkaar. Ik sloot mijn ogen. Maar bijna meteen hoorden we eens soort gil. 'ERUIT!' gilde Madame Plijster. Ze rukte me van Remus af en pookte me met haar bezem de ziekenzaal uit. 'Doeg!' kon ik nog net roepen. Ik hoorde Remus lachen. De deur werd voor m'n neus dichtgegooit. Fijn... Dat kon er ook nog wel bij.