Themawedstrijd Kerst - Aiku&Rhea

“Jeuhj, vanavond is het Kerstmis!”, dacht ik in mezelf terwijl ik naar het plafond staarde. We hadden een mooie kerstboom gezet en mijn kleine broer, Jonah , was heel trots op zichzelf toen hij tegen iedereen zei dat hij de kerstballen had opgehangen. Nu ja, echt zeggen, in zijn eigen taaltje dan. Ik gooide de dekens van me af en rende naar de badkamer. Ik deed mijn badjas aan, kamde mijn haren een beetje en ging naar beneden. Nog niemand wakker.
“Dan kijk ik wel wat tv.” Ik zapte van het ene kanaal naar het andere maar zag niets interessants. Die films had ik allemaal al gezien.
Ik hoorde wat gestommel boven. Eindelijk, leven in huis. Mam kwam naar beneden.
“Goedemorgen, schatje, kleed je maar vlug aan want we gaan naar de winkel na het ontbijt.”
Ik nam een jeans en een pull, trok het snel aan en maakte een dotje in mijn warrige, bruine haren. Beneden nam ik snel een toast, smeerde er wat jam op en schrokte het naar binnen.
“Kom nou mam, we gaan bijna vertrekken!”
“Jaja, ik kom al!”
In de winkel was het een geren van hier naar daar. Altijd wist Jonah wel iets anders leuks te vinden. Maar mam en ik vonden het niet zo leuk als hij het leek te vinden.
Toen we thuiskwamen, was heel het huis overhoop gehaald.
Jonah rende naar binnen.
“Mama!”
We schrokken toen we de woonkamer binnengingen.
“Dat kan toch niet!”
Heel de kamer lag overhoop en de cadeaus waren weg.
“Wat gaan we nu doen?”
“Ik weet het niet, we moeten in ieder geval rustig blijven.” Mam was nog niet uitgesproken, of ze belde al met de politie.
“Ja, Fifth avenue. Nummer 2445a.”
“…”
“U komt zo snel mogelijk? Bedankt!”
“De politie is onderweg,” probeerde mam ons gerust te stellen. Ik omhelsde haar. Samen keken we naar Jonah.
“Hé, wat heeft die nu vast?” Ik ging naar hem toe en nam het papiertje uit zijn mollige handjes. Jonah begon meteen te spartelen maar ik negeerde hem.
“Byebyegoods, huurinbrekers?” Ik geloofde mijn ogen niet. Er was dus ingebroken, en blijkbaar niet door amateurs! Ik gaf het blaadje papier aan mama. Die sloeg eveneens wit uit, net als ik.
“Ik zal het goed bijhouden, dit moeten we afgeven zodra de NYPD hier is,” zei ik bezorgd.
Mam opende de deur. Ze waren met drie, een jonge agente en twee oudere mannen.
“Zo, mevrouw. U had ons gebeld voor een inbraak?”
“Euhm, ja. Onze kerstcadeautjes zijn verdwenen.” Nu mam het zei, klonk het eens zo belachelijk. Wie hield zich daar nu mee bezig?
Mam leidde de mensen naar de woonkamer.
”Dit hebben we gevonden, vermoedelijk een spoor.”
Ik gaf het kaartje aan de agente. Ze bekeek het gele blaadje aandachtig.
“Byebyegoods…. Die zijn voor ons niet zo onbekend hé jongens!” De twee mannen knikten. Al van heel het bezoek hadden ze nog niets gezegd.
“We zullen het eens nagaan. Zodra we iets meer weten bellen we u.” Daarop verlieten de agenten het huis.
“Pfft, en nu opruimen,” zuchtte mams.
Toen we het laatste hadden opgeborgen, ging de telefoon.
“Mevrouw, we hebben uw spullen teruggevonden. Ze worden zo dadelijk bij u afgeleverd.”
“Oké, bedankt.”
Man legde weer op en knuffelde Jonah die intussen bezorgd onder en rondom de kerstboom de pakjes aan het zoeken was.

Een halfuurtje later ging de bel. Deze keer was het een van de mannen van daarstraks.
“Dag juffrouw.”
Ik bloosde.
“Ik geloof dat dit iets van jullie is en niet van die bandieten. We hebben ze gearresteerd en die zie je voorlopig niet meer terug.”
“D…Dank u meneer.”
De man knipoogde.
“Als je mam iets vraagt over de extraatjes die erbij zitten zeg dan maar niets!”
Ik keek in de zak. De man had er snoepjes bijgedaan! Dat ging Jonah leuk vinden.
Toen ik wilde opkijken om de man te bedanken, zag ik dat hij al weg was.
“Die heeft vast nog veel werk,” mompelde ik, terwijl ik naar binnen liep.
Samen met mams legde ik de cadeautjes weer onder de boom, waar ze hoorden. Die avond, toen de pakjes waren geopend, knabbelden we wat van het snoep.
Ik kon de man niet uit mijn hoofd zetten, en zeker de manier waarop hij wegging niet. Of was het gewoon puur toeval dat hij een witte baard had?