De zoektocht

Ik keek de jongens nog even na. Wat waren het toch een sukkels. Niet wetend dat hun vriend het hardstikke moeilijk heeft. Niet wetend dat hun slachtoffer het nog zwaarder heeft. Het waren ongevoellige sukkels. Ik kookte helemaal van woede. Ik kon toch zelf wel uitmaken met wie ik omging?! Ik zuchtte. Ik moest maar eens door met mijn zoektoch naar Severus. De leerlingenkamer leek me eigenlijk onwaarschijnlijk, want daar was het voor hem niet erg fijn. Ik besloot eerst maar even bij de wilgenboom te kijken. Ik rende naar buiten. In dit witte landschap zou een zwart gewaad toch makkelijk te zien zijn? Ik zuchtte. De wilgenboom stond aan de andere kant van het meer. Dat kon je niet zien. Ik zette het op een lopen. Onderweg keek ik op m'n horloge. Shit, half 5. Als ik niet opschoot met alles was het te laat. Remus zou na het eten weggaan. Als ik het goed had at Severus altijd heel laat. Maar dan nog. Meestal is hij spoorloos en het kasteel is enorm. De wilgenboom werd steeds groter. Maar toen ik aan kwam zag ik alleen maar voetstappen. 'Shit, te laat!' vloekte ik. Dan maar naar de grot. Ik zette het weer op een lopen. Het dal was niet ver van de wilgenboom. Ik sjokte het dal door. Het zou waarschijnlijk moeilijk worden om naar boven te komen, met al dat sneeuw. De sporen waren weg. Waarschijnlijk had hij een soort uitwis spreuk uitgesproken. Ik klom zo gauw mogelijk de berg op. De wind werd steeds heftiger. Ik gleed steeds vaker naar beneden.