Schuld Gevoel

‘Anders is hij weg…’ zeg ik, en een traan rolt over m’n wang. ‘Wat zie je eigenlijk in die gast?’ vraagt Remus verbaasd, terwijl hij mijn traan wegveegt. ‘Weet niet. Hij is aardig, gewoon… Een Zwadderaar, maar die niemand waardeert. Hij is hartstikke aardig… Maar de andere mensen zijn gewoon te lui om hem te leren kennen. En jou vrienden zijn ook niet zo goed bezig!’ zeg ik kwaad, terwijl ik met mijn vinger op z’n borst tik. ‘Ze geven hem alles behalve zelfvertrouwen!’ Remus keek me even verbaasd aan. Misschien omdat hij nog nooit zijn goede kanten had ontmoet. ‘Echt?’ vraagt hij vol ongeloof. ‘Ik heb me altijd laten wijsmaken dat hij een freak was, een studiebol, een slijmbal, en een “ongewassen klein rotjong” volgens Sirius,’ biechtte Remus op. Nu keek ik hem verbaasd aan. ‘Zei die vieze vuile meisjes verslinder dat echt?’ zeg ik gekwetst. ‘Hmm, dat is ook een goede. Die zal ik eens vertellen,’ grinnikte Remus. ‘Remus, dit is sirieus,’ zeg ik kwaad. ‘Oké, sorry,’ zegt hij gauw. Ik rolde met m’n ogen. ‘Maar Remus, waarom hebben jullie meteen hem gepakt?’ vraag ik, terwijl ik op m’n lip bijt. Hij keek me even schuldig aan. ‘Nou, James zei dat… eh… James was nogal jaloers omdat hij met Lilly omging… Enne, dat hij dat niet kon… Hij begreep het vooral niet, en zo werd het steeds uitgebreider,’ biechtte hij op. Ik knikte. ‘Dus het ging vooral, om die Lilly-chick?’ vraag ik brutaal. Hij grinnikte en knikte. ‘En wilde jij dat ook dan?’ vraag ik. Hij keek me even op, zijn ogen stonden dof. ‘Eerst niet, ik had medelijden met hem. Maar James en Sirius praatte me steeds meer bij, maar nog steeds is dat schuldige gevoel nog niet weg,’ biechtte hij op. ‘Waarom zijn het überhaupt je vrienden?’ vraag ik. Hij haalde zijn schouders op. ‘Gewoon, ze zijn best leuk als je ze leert kennen. Alleen Peter hobbelt er steeds achter aan,’ zegt hij nonchalant. Ik knikte. ‘Weetje, zo zit dat nou ook met Severus. Hij is hartstikke aardig, alleen als je hem niet leert kennen,’ zeg ik, terwijl ik over z’n schouder streel. Hij werd rood. ‘Zullen we maar naar binnen gaan? Het is hier zo koud,’ stelt hij voor. Hij knikte en we liepen samen naar binnen. ‘Weetje, ik had een heel ander beeld van Zwadderaars. Ik dacht dat ze altijd zoals Snape waren. Maar nu ik jou heb ontmoet, weet ik zeker. Dat ik het ongelijk had,’ zegt hij grijnzend. Hij sloeg een arm om me heen en drukte me tegen zijn warme lichaam. Zijn warmte liep over in mij, en zo liepen we naar binnen.