De discussie - deel 2

Ik slikte weer. ‘Je weet toch, dat Severus, over jou verdwijning alles wil weten?’ zeg ik voorzichtig. Remus knikte nors. Blijkbaar vond hij hem een uitslover, of nieuwsgierig. ‘Nou… Sirius zei dat… eh…’ stamelde ik. Remus aaide nog even over m’n rug en keek me belangstellend aan. ‘Hij heeft Severus er in geluisd,’ zeg ik. Remus begon te grijnzen. ‘Dat doen we toch dagelijks?’ zegt hij grinnikend. ‘Je begrijpt het niet. Hier weet niemand iets vanaf. Het word echt zijn dood, letterlijk Remus. Je moet naar me luisteren,’ smeekte ik. Remus grijns verdween als voor de zon. ‘Wat bedoel je?’ stamelde hij bleek. ‘Sirius… Sirius zei dat hij vanavond naar de Beukwilg moest komen, rond middernacht. Dat hij dan door het gat in de wilg moest kruipen. Ik weet wel waar dat heengaat, in mijn tijd heb ik dat ontdekt. Maar hij niet,’ legde ik kwaad en verdrietig uit. Remus werd lijkbleek. ‘Maar… vanavond is het volle maan… Dan zal hij…’ Ik knikte. ‘Hij word geconfronteerd met een… een weerwolf,’ zeg ik. Remus knikte bedachtzaam. ‘Heb je hem al gewaarschuwd?’ vraagt hij. Ik knikte. ‘En?’ ‘Nou, hij luisterde niet,’ zeg ik schouder ophalend. Maar tegelijkertijd beet ik op de binnenkant van m’n mond. Hoe kon hij nou niet luisteren? Ik was zijn vriendin. Zijn kameraadje. Zijn leerling. Zijn alles. En nu liet hij me zo maar in de steek? Ik hoopte dat hij er ook mee zou zitten. Dat verdiende hij nu. ‘Waarom niet?’ vraagt Remus achterdochtig. ‘Oh, hij was ergens kwaad over,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk. Ik wist wel waarover. Maar daar was ik zelf ook niet zeker van. Die kus deed de das om onze vriendschap. Waarom had ik dat ook gedaan? Misschien… Nee, geen vlinders. Die heb ik nog nooit gevoeld. Die zal ik niet voelen. Die mág ik niet voelen. ‘Waar was hij kwaad over?’ viste Remus nieuwsgierig. ‘Nergens over, dat hoef je niet te weten,’ zeg ik een beetje kwaad. ‘Oké.’ Remus keek even rood naar z’n schoenen. Boos op zichzelf dat hij blijkbaar zo doordramde. ‘Remus? Kan jij niets doen?’ vraag ik smekend. Hij keek me even onbegrijpelijk aan. ‘Wat kan ik nou doen? Die gast haat ons, haat mij. En wij haten hem,’ zegt hij met nadruk. Ik keek hem droevig aan. ‘Kan je niet voor één keer naar het verboden bos? Zodat hij niets te zien krijgt? Je red het echt wel hoor,’ smeekte ik. Hij keek me even aan. ‘Hmm. Ik zal proberen of Madame Plijster er in trapt. Anders…’ stokte hij.