De discussie

Maar tot mijn verbazing duwde hij me niet uit woede weg. ‘Maar hoe weet jij –‘ Hij keek me met zijn donkerbruine ogen aan. Ik slikte. ‘Kun je een geheim bewaren?’ vraag ik zacht. Hij knikte. ‘Ook als het écht een heel gek geheim is?’ vraag ik hem nog voor de zekerheid. Hij knikte weer. Ik slikte even. Misschien kon ik straks wel de toekomst veranderen. ‘Vertel maar,’ fluisterde Remus. Ik keek hem even aan. ‘Heb jij ooit iets gelezen over een tijdreizer?’ vraag ik hem. Hij knikte. ‘Dat is toch een soort ketting, die je in een andere tijd kan brengen? Als je jezelf laat zien aan jezelf dan verander je toch de toekomst?’ zegt hij bedenkelijk. Ik knikte en ik keek hem hoopvol aan. Zijn ogen werden groot. ‘Wacht… Jij… Zo iets? Hoe kom je daar aan?’ stamelde hij verbluft, ‘uit welk jaar kom je?’ Ik slikte weer moeizaam. Het was zo raar om uit te leggen. ‘1995,’ zeg ik bijna onverstaanbaar. Remus verbleekte. ‘Dus… Maar dan… Kan jij de tijd veranderen?’ vraagt hij. Hij leek eerder geïnteresseerd dan kwaad. ‘Dus dan ben ik… Wat ben ik dan later?’ vraagt hij nieuwsgierig. ‘Kweenie. In mijn derde jaar kom je lesgeven, misschien herken je me…’ zeg ik zacht. ‘Wauw, een tweede ontmoeting,’ grinnikte hij lief. ‘Ik zou het niet anders willen.’ Ik begon te grijnzen. Remus was echt heel anders dan Severus. Maar bij beide vond ik het erg fijn. Ieder om zijn eigen karakter. ‘Wauw, weet Perkamentus hier eigenlijk van?’ vraagt Remus. Ik knikte. ‘Hij werkt aan een oplossing, want de tijdreizer is kapot,’ zegt ik, rood van schaamte. ‘Ah, jammer. Maar ergens ben ik toch wel blij,’ zegt hij grijnzend. ‘Hoezo?’ vraag ik verbaasd. ‘Dan kan je nog langer bij ons blijven,’ grinnikt hij, ‘ trouwens, heb je het Secreetje al verteld?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Daar is hij te “kwaad” voor nu,’ zeg ik rood. ‘Oh, wat is er gebeurt?’ vraagt hij. Ik werd zo rood als een vers geplukte tomaat. ‘Dat kan ik niet zeggen…’ ‘Maar, wat doet Sirius met die grap eigenlijk, we dwalen af.’