Ik moet het vertellen

Ik rende in blinde paniek weer naar de bibliotheek, hopend dat Remus daar zou zijn. Ik moest hem ook waarschuwen. En Sirius morgen een grote schop onder zijn hol geven. Ik rende de hele bibliotheek door maar ik kon Remus nergens vinden. 'Shit, straks zit hij in de leerlingenkamer,' zei ik kwaad tegen mezelf. Ik racete de bieb weer uit. Ik liep in blinde paniek alle gangen door. Zelfs diegene waar ik eigenlijk niet in mocht. Uiteindelijk vond ik hem bij de toren van Griffoendor. Samen met de andere Marauders. 'Remus... ik eeh... Ik wilde iets vragen over ehhh...' stamelde ik rood, van het rennen en omdat ik bloosde. 'Oké, ik kom,' zegt hij glimlachend. 'Oeh, nieuw vriendinnetje, Maanling?' zei James grijnzend. 'Houd je kop dicht, James!' zeiden Remus en ik tegelijkertijd kwaad. 'Het is al een echt stelletje hé?' zegt Sirius lachend. 'Houd je kop!' roep ik, terwijl ik Remus meetrek. Ik hoorde achter me de jongens luid grinniken. Maar wat kon mij die eikels schelen? Ik trok hem mee naar buiten, de sneeuw in. 'Wat is er?' vraagt Remus glimlachend. Zijn warme glimlach verbaasde me altijd. Omdat hij bij de Marauders hoorde. 'Ik... Ik..' zeg ik, terwijl ik begon te snikken. Remus drukte me tegen zich aan. 'Ssst... Rustig maar,' suste hij lief. Tranen rolde over mijn wangen. Remus drukte me nog dochter tegen zich aan. Wat voelde dit fijn. Iemand die me begreep. Severus kon soms nogal opvliegerig zijn. Maar Remus was dat nooit. 'Wat is er?' fluisterde Remus in mijn oor. 'Sirius heeft de ergste grap uitgehaald van zijn leven,' fluister ik. 'Heeft hij jou gepakt?' vraagt hij, en ik voel zijn mondhoeken omhoog krullen. Ergens voelde ik geen haat of woede. Bij Sirius of James zou ik ze meteen vervloeken. Maar ik snapte niet dat ik dat bij Remus niet kon. 'Nee, niet dat... Dan was hij nu al bewusteloos... Ik... Ik weet wat jij... wat jij bent, Remus,' zeg ik zacht. Ik voelde hoe Remus verstijfde.